நேற்றைய ஜுரம் கொஞ்சம் குறைந்து இரவு தூக்கமும் இல்லாமல் காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்து வீட்டின் வாசல் மதில் சுவற்றில் கைவைத்து என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கும் போது எதிர் வீட்டு ராமனாதன் ஹிண்டு பேப்பரை வச்சுகிட்டு அவர் வீட்டு வாசல்ல இருந்து "என்ன ஓய் உம்ம கட்சி மாநாடு பிரமாதம் போலிருக்கே, இன்னும் போகலையா?"ன்னு கேட்ட போது செம எரிச்சலா வந்துச்சு.
இது என்ன கட்சி மாநாடான்னு கோவம் கூட வந்தது. அந்த கோவம் போகும் முன்னமே அடுத்து ஒரு மெசேஜ். திறந்து பார்த்தவுடன் "ஜூன் 23 முதல் கேவையில் செம்மொழி மாநாடு நடைபெறுகின்றது. இந்த செய்தியை 15 பேருக்கு, என்னையும் உட்பட அனுப்பினால் அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் உங்க கிரடிட்டில் 99 ரூபாய் ஏறிவிடும்". வாய்யா ராமனாதா உமக்காகத்தான் எந்த புண்ணியவானோ இதை எனக்கு அனுப்பியிருக்கான் என நினைத்து கொண்டே "ராமனாதா சேதி தெரியுமா, இங்க வாய்யா. இந்த சேதிய பாரு. எனக்கு ராத்திரி வந்துச்சு இந்த மெசேஜ். பதினைஞ்சு பேருக்கு அனுப்பினேன். பின்ன மறந்தே போயிட்டேன். இப்ப பார்த்தா 99 ரூபாய் கிரடிட் ஆகியிருக்கு"ன்னு சொன்னதை ராமனாதன் கொஞ்சமும் நம்பாம "எங்க உன் பேலன்ஸ் காமி"ன்னு சொன்ன போது அதில் சரியா 111 ரூபாய் இருந்துச்சு. அப்பவே சிம்பாலிக்கா ராமனாதன் புரிஞ்சு கிட்டு என் கூட விளையாடாம இருந்திருக்கனும். ஏன்னா நான் ராத்திரி தான் 100 ரூபாய் போட்டு இருந்தேன். ஃபுல் டாக் டைம் ஆஃப்பர்ல.
அப்பவும் ராமனாதனுக்கு சந்தேகம். "சரிய்யா நீ எனக்கு அதை அனுப்பு. நான் பதினைச்சு பேருக்கு அனுப்பறேன். ஆனா எனக்கு 99 ரூபாய் கிரடிட் ஆகலைன்னா நீ தான் எனக்கு 99 ரூபாய் தரனும் சரியா?ன்னு கேட்க நான் கொஞ்சம் ஜெர்க் ஆகி பின்னே சுதாரிச்சுகிட்டு ஓக்கே சொல்லிட்டேன். பின்னே அதை அனுப்பி விட்டேன்.
பின்னே தெரு முனை கடைக்கு பேப்பர் வாங்க போன போது எனக்கு மெசேஜ் வந்தது. அதாவது ராமனாதனுக்கு நான் அனுப்பிய அதே மெசேஜ். அதாவது விளையாட்டு விதிப்படி மெசேஜ் அனுப்பினவங்களுக்கும் அனுப்பிட்டாராமாம்.
கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சு பார்த்தேன். ராமனாதன் இப்படி திடீர்ன்னு ஏமாறும் பேர்வழி இல்லைன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும். நிச்சயமா அது எவனோ செய்யும் விளையாட்டுன்னு அவருக்கு நல்லா தெரிஞ்சு இருக்கும். அவரா இப்படி பதினைஞ்சு பேருக்கு மெசேஜ் அனுப்புவாரு? எங்கயோ இடிக்குதேன்னு யோசிச்சுகிட்டு இருக்கும் போது தான் அவர் என் கிட்ட போட்ட டீல் நியாபகம் வந்துச்சு. அதாவது நான் இப்ப போகும் போது "யோவ் நீ சொன்ன மாதிரி அனுப்பிட்டேன். இது வரை 99 ரூபாய் கிரடிட் ஆகலை அதனால நீ கொடு"ன்னு கேட்க போகின்றார் என்பது நிச்சயமாக தெரிந்தது. அதாவது எனக்கு மட்டும் அனுப்பிட்டு இந்த தில்லாலங்கடி செய்ய போகிறார்.
உடனே நான் அதே கடையில் ராமனாதன் நம்பரை சொல்லி ஒரு பத்து ரூபாய்க்கு ஈ.சி பண்ணி விட சொன்னேன் ராமனாதனின் கடை அக்கவுண்டில் இருந்து.ராமனாதன் என் கிட்ட போன் கார்டு வாங்க மாட்டாரேன்னு கடைகாரரும் அனுப்பினார். அது ஆறு ரூபாய் அவர் போனில் கிரடிட் ஏறிடுச்சு. பின்னே அதே பெட்டிகடைகாரர் நம்பர் வாங்கி "அய்யா நீங்க பதினைந்து பேருக்கு முழுமையாக அனுப்பாமல் சிலருக்கு மாத்திரமே இந்த அரைமணி நேரத்தில் அனுப்பியுள்ளதாக எங்கள் கணினி தெரிவிப்பதால் ஆறுதல் பணமாக பத்து ரூபாய்க்கான டாக் டைம்க்கு மட்டும் கிரடிட் செய்துள்ளோம். தங்கள் ஆதரவுக்கு நன்றி"ன்னு ஒரெ மெசேஜும் தட்டி விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.
நான் வீடு வரும் போது ராமனாதன் " ஓய் சேதி தெரியுமா? நீர் சொன்னது உண்மை தான் போலருக்கு. எனக்கு 99 ரூபாய் வந்துடுச்சு. நான் கூட உனக்கு மெசேஜ் அனுப்பி இருந்தேனே. அதன் அஞ்சு நிமிஷத்துல எனக்கு 99 ரூபாய் கிரடிட் ஆகிடுச்சு"ன்னு சொன்னாரு. எனக்கு அதிர்ச்சியும் ஆச்சர்யமும் ஒரெ நேரத்திலே வந்தாலும் கொஞ்சமும் என் முகத்திலே காமிச்சுக்கலை. நான் அனுப்பினதோ பத்து ரூபாய். இவர் சொல்வதோ 99 ரூபாய். சரி இவரும் விளையாட ஆரம்பிச்சுட்டார். சரி இன்னிக்கு பொழுது நமக்கு ராமனாதன் கூடத்தான் என நினைத்து கொண்டே வீட்டுக்கு வந்து குளித்துவிட்டு மொட்டை மாடிக்கு வந்த போது அவர் அவருடைய வீட்டின் மாடியிலே இருந்து இரண்டு கட்டை விரலாலும் சர சரன்னு மெசேஜ் அனுப்புவது தெரிந்தது.
பின்னே காலை டிபன் முடிக்கும் போது ராதா வந்தான். விஷயத்தை சொன்னேன். ராதாவுக்கோ ராமனாதனை பார்த்தாலே காரணம் இல்லாம பத்திக்கும். இதை வேற சொல்லிட்டனா? விடுவானா அவன். "டேய் மாப்ள வாடா அந்த பெட்டிகடைக்கு"ன்னு கூட்டிகிட்டு போனான்.
"டேய் அவரு உன்னை போட்டு வாங்குறார். நிச்சயமா மீதி 14 பேருக்கு அனுப்பியிருப்பார். ஆனா உனக்கு அனுப்பியிருக்க மாட்டார். அதனால இன்னும் ஒரு பத்து ரூபாய் ஈ.சி பண்ணுவோம்டா. அதன் பின்னே நான் கடைகாரர் போன்ல இருந்து மெசேஜ் பண்றேன்"ன்னு சொன்னான்.
அந்த பத்து ரூபாயை ராமனாதனுக்கு ஏத்தி விட்டுட்டு "அய்யா, எங்கள் கணினி பதிவின் படி உங்களுக்கு மெசேஜ் அனுப்பின நபருக்கு நீங்கள் அனுப்பவில்லை என தெரிகின்றது. அதனால் 99 ரூபாய் அனுப்ப இயலாமைக்கு வருந்துகிறோம். ஆனால் ஆறுதலாக பத்து ரூபாய் அனுப்பியுள்ளோம்" என மெசேஜ் அனுப்பினான்.
திரும்பவும் எனக்கு ராமனாதனிடம் இருந்து எனக்கு அதே மெசேஜ் வந்தது. எத்தனை பேருக்கு அனுப்பினார்ன்னு தெரியலை. திரும்ப வீட்டுக்கு வரும் போதும் அவர் மொட்டை மாடியிலே நின்னு கட்டைவிரல் தேய தேய அனுப்பிகிட்டு இருந்தார்.
மாலை என்னை பார்க்கும் போது கோவமா முகத்தை திருப்பிகிட்டு போனார்.ஏன்னு தெரியலை.வாழ்க செம்மொழி மாநாடு!
பெரிய ரேங் வாங்கிருக்கேன் பாருங்க... இஸ்கூல்ல வாங்குன மாதிரியே:-))
June 24, 2010
June 20, 2010
எம் மொழி எம் மொழி செம்மொழியே!!!!
நான் அபி எழுதுகிறேன். என் அப்பா ஒரு மொழியையே கொலை செய்தார். (ஆமாம் தமிழை தானே செய்தார், அத்தனை எழுத்து பிழை என கீதா பாட்டி வந்தால் மன்னிக்கவும் இது வேற விஷயம் கீதா பாட்டி வேற கொலை)
என் தம்பி ஆறு மாதம் முன்பு வரை ஒரு அழகான மொழி பேசினான். அதை இந்த ஆறு மாதத்தில் என் அப்பா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொலை செய்ததை தான் நான் இங்கே சொல்கிறேன்.
நம் தமிழ் மொழிக்கு ஆதியும் இல்லை அந்தமும் இனி இல்லை என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் நம் தமிழ் மொழியில் இருந்து பிரிந்து வந்த கிளை மொழிகள் எத்தனை எத்தனை. ஆனால் இப்போது நடக்கும் அந்த செம்மொழி மாநாட்டில் பாதுகாக்கின்றோமா என நினைத்து பார்த்தால் என்னை கேட்டா இல்லை என்றே சொல்வேன்.
ஒரு மொழி உருவாவது எத்தனை சிரமம். அதை உருவாகியவனே அந்த மொழியை விட்டு வேற்று மொழியை பேசுவது எத்தனை சிரமம்.
என் தம்பியின் மொழியில் இலக்கணம் உண்டு, இலக்கியம் உண்டு, கவர்சியும் உண்டு, இத்தனை ஏன் கடமை , கண்ணியம், கட்டுப்பாடு போன்ற இன்ன பிற கந்தாயங்களும் கூட உண்டு.
என் அப்பா இங்கு வரும் போது அவன் பேச்சை மொழிமாற்றம் செய்யும் "துபாஷ்" நான் மட்டுமே. இன்னும் சொல்ல போனால் எனக்கு தான் செம்மொழி மாநாட்டில் விருது கொடுக்க வேண்டும். ஏனனில் முதல் முறையாக அந்த மொழியை தமிழாக்கம் செய்தது நான் மட்டுமே. அதற்காகவேணும் எனக்கு ஒரு "கம்பவுண்டரேட்" விருதாவது கொடுத்தல் தமிழுக்கு நீங்கள் செய்யும் நல்ல காரியம். "காரியம்" என்றால் அந்த "காரியம்" இல்லை.
உதாரணமாக "அம்மா எனக்கு குளிப்பாட்டி விட்டு டிரஸ் போட்டு ஷாப்பிங் அழைத்து போ" என்கிற சிரமமான ஒன்பது வார்த்தைகளை "இங்கிலிபிடியா நானே பிட்கு" என அழகாக மூன்று வார்த்தைகளில் சொல்லும் அழகு தமிழுக்கு இருக்கின்றதா?
"அக்கா என்னை அடிக்கிறா" என்பதை "பீலிட்டிடான்னுவாடா" என ஒரே வார்த்தையில் சொல்ல தமிழில் வார்த்தை உண்டா?
"வாடில்லாபிஸ்கி"ன்னு சிரிச்சா "அக்கா முகத்தை வச்சு என் உள்ளங்காலில் இடிச்சுட்டா"ன்னு அர்த்தம் தெரியுமா உங்களுக்கு.
இதில் எங்கே இலக்கணம் வந்ததுன்னு நீங்க கேட்பது தெரிகின்றது. 'வாடில்லா புஸ்கோ" என கூறினால் "அக்கா முகம் என் காலில் இடிக்க போகின்றது" என அர்த்தம். அதாவது எதிர்காலம்.
"ச்சூமுச்சுரா சந்து போத்ரா" என்றால் "அக்கா நல்லபடியா ஸ்கூல் போய் படி"ன்னு அர்த்தம். அதாவது கடமை.
"டீசுவானா பல்லிமா" என்றால் " வீட்டுக்கு வரும் எலக்ட்ரிகல் மீட்டர் ரீடிங் குறிக்க வருபவர் வரை உள்ளே வந்து உட்கார சொல்லும் பண்பு என்னும் கண்ணியம்.
"வருசாலாமென்னுடா" என்றால் "நீ வரும் வரை நான் சமத்தா இருப்பேன்" என்று பொருள். அதாவது கட்டுப்பாடு.
ஒரு மொழி என்று எடுத்து கொண்டால் சில குறைகளும் இருக்கும். ஆம் "N" என்கிற ஆங்கில எழுத்துக்கு "கட்டாங்கால்" என சொல்லப்படும். இது கொஞ்சம் அதிகம் தான். அது போல சில எழுத்துகள் ஒரு பத்தி எழுதும் அளவுக்கு பெரிதாய்கூட இருக்கும். இதல்லாம் பெரியவர் நன்னன் போன்றவர்களை வைத்து புட்டி பார்த்து டிங்கரிங் போன்ற சீர்திருத்தம் செய்து கொள்ளப்படக்கூடிய விஷயங்கள் தான்.
ஒரு முறை அப்பாவுக்கும் என் தம்பிக்கும் நடந்த சில வேண்டத்தகாத வன்முறை சம்பவத்தில் அவன் அப்பாவை பார்த்து "லே மடிசண்டா சூமாண்ட்டா" என சொல்லிய போது என் அப்பா என்னிடம் அவன் "என்ன சொல்கிறான்?" என கேட்ட போது நான் குடும்பத்தில் குழப்பம் வருமே என சொல்லாமல் விட்டு விட்டேன். பாவம் அவங்க கிட்ட 'உங்க அம்மாவை திட்டுகிறான்" என சொன்னால் அவங்களுக்கு கோவம் வரத்தானே செய்யும்.
சில சமயம் அப்பா கேட்கும் பழைய பாடல்கள் கூட ரீமிக்ஸ் செய்யப்படும். " வானென்னகோவோ யாசெமரோ" என்பது தில்லானா மோகனாம்பாள் படத்தின் "நலந்தானா" பாட்டு. இப்படியாக சங்க இலக்கியம் முதல் சகல இலக்கியங்களும் இந்த மொழியில் உண்டு.
ஆனால் அப்பா இந்த மொழியை அழிக்க இந்த கிளை மொழியை கொலை செய்ய பட்ட பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.போகாத ஊர் இல்லை. ஏறாத கோவில் இல்லை. எந்த கோவில்ல தீமிதி நடந்தாலும் அங்க போய் "மாரியாத்தா இப்ப தீ மிதிக்கும் 96 பேரும் என் மகன் தமிழ் பேசனும்ன்னு நினைச்சு வேண்டிகிட்டு தீ மிதிப்பதா நினைச்சுக்கோ"ன்னு வேண்டிப்பதும், "பழனி முருகா வரும் தை பூசத்தில் உனக்கு நடக்கும் அபிஷேகம் எல்லாம் நானே என் மகன் தமிழ் பேசுவதற்காக செய்யும் அபிஷேகமா நினைச்சுக்கோ" என உருகி உருகி வேண்டிப்பதும், சிதம்பரத்தில் போய் 'நடராஜா வருஷத்துக்கு இரண்டு முறை மார்கழி மாதமும், ஆனி மாதமும் உனக்கு குளிர குளிர அபிஷேகம் செய்ய சொல்றேன்" என வேண்டிப்பதும்....எல்லா கடவுளும் மீட்டிங் போட்டு "இவன் நினைச்சுக்கோ, வச்சுக்கோ, செய்ய சொல்றேன் என ரொம்ப ரப்சர் பண்ணிட்டு இருக்கான். அப்பா முருகா அவன் கேட்ட தமிழை அவன் மகனுக்கு அருள் பாலிச்சுடு" என முடிவெடுத்து அருள் பாலிக்கப்பட்டு ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் காலை எழுந்த என் தம்பி "அம்மா, அப்பா, முருக்கு, சீடை, எலந்த அடை, பீசா, பர்கர், கோலிசோடா, கில்லி, சுறா,நஷ்டம், பத்துகோடி, சங்கம்,கேபிள், பையா, தமண்ணா, பள்ளிகூடம், பைக், தமிழ் தமிழ்...."ன்னு கத்தி கொண்டே சரஸ்வதி சபதம் பாட்டுக்கு பதிலாக ஒசானா ஒசானா பாட்டெல்லாம் பாட ஆரம்பிச்சுட்டான்.
இப்படியாக ஒருவழியாக அந்த நட்ராஜ் மொழி போய் இப்போ தமிழ் வந்துவிட்டது. ஒரு மொழிக்கொலை செய்த மந்தகாசத்தில் அப்பா. ஹூம்.. இந்த கிளை மொழியை பரப்பி அதை செம்மொழியாக்கி, A.R. ரஹ்மானை விட்டு டியூன் போட சொல்லி எதாவது லூசுதேவ்மேனனை விட்டு இயக்கி (ஆனா ஸ்ருதி கமல் பாடுவது காதிலேயே கேட்கலை இன்னும் கொஞ்சம் சத்தமா பாட சொல்லனும்) கோவையிலே இடம் கிடைக்காட்டியும் பரவாயில்லை அட்லீஸ்ட் திருப்பூர்லயாவது ஒரு மாநாடு நடத்திடலாம்ன்னு நினைச்ச என் கனவிலே மண்.
இப்ப நான் மட்டும் தனியே பாடிகிட்டு இருக்கேன்.... "லாலம்மா லேடுப்பா லே லேம்மா லேம்மா லேம்மா".... கிட்ட வந்து தம்பி சொல்றான் "அய்யோ அக்கா அது 'நம்மொழி நம்மொழி செம்மொழியேயேயேயேயே".....போடாங்..............
June 13, 2010
ஒரு வழியா நட்ராஜ் ஸ்கூல் போயாச்சு!!!
நட்ராஜ் ஸ்கூல் சேர்த்துட்டு வந்த போதே ஜூன் பத்தாம் தேதி திறப்புன்னு தெரியும். அன்னிக்கு முதலே பத்தாம் தேதி பள்ளி கூடம் போகனும் போகனும்ன்னு சொல்லி சொல்லி வந்தாலும் ஒன்பதாம் தேதி நாளை முதல் பள்ளி கூடம் போகனும்னு சொன்ன போது "அப்பா ஒன்பதுக்கு பின்னே பதினொன்னு தானே"ன்னு அப்பாவியாக இல்லை விஷயாளியாக கேட்க எனக்கே கொஞ்சம் பாவமாக தான் இருந்தது. அதற்கு முதல் நாள் வரை யூனிபாஃர்ம், ஷூ, ஸ்கூல் பேக் எல்லாம் வீட்டுக்கு வர வர அவன் "இவனுங்க நம்மை விட மாட்டானுங்க" என தெரிஞ்சுகிட்டான்.
ஒன்பதாம் தேதி இரவு தூங்கின பின்னே இரவு ஒரு மணிக்கு எழுப்பினான்.
"என்னடா தம்பி? உச்சா வருதா?"
"அப்பா நீ தம்பியா இருக்கும் போது (அதாவது நான் அவனை மாதிரி இருக்கும் போது) ஸ்கூல் போக அழுவியா?
இவனை சைக்கலாஜிகலா மாத்திடுறேன் பேர்வழின்னு "ஹய்யோ இல்லவே இல்லை. நான் காலை எழுந்து நானே குளிச்சுட்டு உன் பாட்டிகிட்ட போய் ஸ்கூல் பேக் எல்லாம் வாங்கிகிட்டு, ஸ்நாக்ஸ் பாக்ஸ் எல்லாம் அதிலே வச்சுகிட்டு டாட்டா சொல்லிட்டு நானே சமத்தா ஸ்கூல் சிரிச்சு கிட்டே போவேன்" என சொன்னேன். நான் ஸ்கூல் போன கதை எல்லாம் தான் ஏற்கனவே தெரியுமே உங்களுக்கு நான் எத்தனை சமத்துன்னு. சொல்லிட்டு நினைத்து பார்த்தேன். நியூ கொழும்பு ஸ்டோர்ஸ்ன் மஞ்ச பை தான் ஸ்கூல் பேக்,வார் வச்சு தைத்த டவுசரில் சுட்ட புளியங்கொட்டையோ அல்லது நார்த்தங்காய் ஊறுகாயோ தான் ஸ்நாக்ஸ்.
விலாவாரியா நான் சமத்தா ஸ்கூல் போனதை சொல்லிட்டு கேட்டேன். "இப்ப சொல்லு நீ சமத்தா போவியா ஸ்கூலுக்கு?"ன்னு கேட்க "இல்ல நான் அழுவேன்"ன்னு சொல்லி திரும்பி படுத்து தூங்கிட்டான். என் சைக்காலஜிகல் ட்ரீட்மெண்ட்ல தீய வைக்க. எனக்கு தான் தூக்கம் போச்சு. அவனை எப்படிடா ஸ்கூல் அழைச்சு போவதுன்னு.
காலை ஆறு மணி முதல் கிளம்ப ஆரம்பிச்சு...ஆரம்பிச்சு ..ஆரம்பிச்சு இதோ கிளப்பியாச்சு! சாமி எல்லாம் கும்பிட்டு வாசலில் உட்கார வச்சுட்டு வண்டிய எடுத்து வெளியே வைக்கும் வரை அழுகை தான் படியிலே உட்காந்துகிட்டு.
"சரி ஸ்கூல் போக வேண்டாம்.சும்மா ஒரு ரவுண்ட் போயிட்டு வரலாம்"ன்னு சொல்லி வண்டியிலே உட்கார வச்சு அவன் தப்பிக்காம இருக்க பின் பக்கம் அவன் அம்மாவும் உட்காந்து வேற வேற வழியா பள்ளி கூடத்துக்கு போயாச்சு. வல்லளார் கோவில் கிட்டயே வண்டிய நிப்பாட்டி தூக்கியாச்சு அவனை. பள்ளி சேர்க்கும் போது செஞ்ச ரகளை நியாபகம் இருந்ததால் அத்தனை முன்னேற்பாடு.
எனக்கே கொஞ்சம் பாவமா இருந்துச்சு. அங்க பயங்கர ரகளைக்கு பின்னே தூக்கி போனா எல்லா குழந்தையும் இவனை மிஞ்சிடும் போல அத்தன அழுகை. கொடுமை என்னான்னா ஒரு அம்மாவும் அழுதுச்சு. பிள்ளையை அழுகிறானேன்னு. அதை விட கொடுமை அந்த வகுப்புகள் எல்லாம் ஜெயில் மாதிரி குழந்தை பேரை கேட்டுட்டு உள்ளே விட்டு சாத்திகிறாங்க அந்த அந்த வகுப்பு டீச்சர்.
அது வரை அழுதவன் ஸ்விட்ச் போட்ட மாதிரி டக்குன்னு நிப்பாட்டினான். நிப்பாட்டிட்டு சொன்னான் "நான் அழுகலை. அதனால என்னை அந்த பசங்க கூட போடாதீங்க, நான் அபி கிட்ட உட்காந்துகறேன்". நானும் வெட்கமே இல்லாம அதையும் கேட்டு பார்த்தேன். அவங்க ஒத்துக்கலை.
அன்று காலை 10.30க்கு அழைச்சு போயிடலாம்னு சொன்னாங்க. அது வரை கோவில்ல உட்காந்து இருந்துட்டு அழைக்க போனோம். சும்மா ஜாலியா முதல் பென்ச்ல "வர்ரான் வர்ரான் வேட்டைகாரன்"ன்னு பாடிகிட்டு இருந்தான் கூட இரண்டு புது நண்பர்களோட.
ஒரு வழியா நிம்மதியா ஆச்சு. அடுத்த நாள் வேற கலர் யூனிபாஃர்ம். அன்றும் அழகா போனான். பின்னே இரண்டு நாள் லீவ். நாளை போக இன்னிக்கே ரெடியாகிட்டான். இப்ப கூட முதுகிலே பேக் மாட்டிகிட்டு தான் தூங்குகிறான். பார்ப்போம். நாளை என்ன செய்கிறான்னு.
ஒன்பதாம் தேதி இரவு தூங்கின பின்னே இரவு ஒரு மணிக்கு எழுப்பினான்.
"என்னடா தம்பி? உச்சா வருதா?"
"அப்பா நீ தம்பியா இருக்கும் போது (அதாவது நான் அவனை மாதிரி இருக்கும் போது) ஸ்கூல் போக அழுவியா?
இவனை சைக்கலாஜிகலா மாத்திடுறேன் பேர்வழின்னு "ஹய்யோ இல்லவே இல்லை. நான் காலை எழுந்து நானே குளிச்சுட்டு உன் பாட்டிகிட்ட போய் ஸ்கூல் பேக் எல்லாம் வாங்கிகிட்டு, ஸ்நாக்ஸ் பாக்ஸ் எல்லாம் அதிலே வச்சுகிட்டு டாட்டா சொல்லிட்டு நானே சமத்தா ஸ்கூல் சிரிச்சு கிட்டே போவேன்" என சொன்னேன். நான் ஸ்கூல் போன கதை எல்லாம் தான் ஏற்கனவே தெரியுமே உங்களுக்கு நான் எத்தனை சமத்துன்னு. சொல்லிட்டு நினைத்து பார்த்தேன். நியூ கொழும்பு ஸ்டோர்ஸ்ன் மஞ்ச பை தான் ஸ்கூல் பேக்,வார் வச்சு தைத்த டவுசரில் சுட்ட புளியங்கொட்டையோ அல்லது நார்த்தங்காய் ஊறுகாயோ தான் ஸ்நாக்ஸ்.
விலாவாரியா நான் சமத்தா ஸ்கூல் போனதை சொல்லிட்டு கேட்டேன். "இப்ப சொல்லு நீ சமத்தா போவியா ஸ்கூலுக்கு?"ன்னு கேட்க "இல்ல நான் அழுவேன்"ன்னு சொல்லி திரும்பி படுத்து தூங்கிட்டான். என் சைக்காலஜிகல் ட்ரீட்மெண்ட்ல தீய வைக்க. எனக்கு தான் தூக்கம் போச்சு. அவனை எப்படிடா ஸ்கூல் அழைச்சு போவதுன்னு.
காலை ஆறு மணி முதல் கிளம்ப ஆரம்பிச்சு...ஆரம்பிச்சு ..ஆரம்பிச்சு இதோ கிளப்பியாச்சு! சாமி எல்லாம் கும்பிட்டு வாசலில் உட்கார வச்சுட்டு வண்டிய எடுத்து வெளியே வைக்கும் வரை அழுகை தான் படியிலே உட்காந்துகிட்டு.
"சரி ஸ்கூல் போக வேண்டாம்.சும்மா ஒரு ரவுண்ட் போயிட்டு வரலாம்"ன்னு சொல்லி வண்டியிலே உட்கார வச்சு அவன் தப்பிக்காம இருக்க பின் பக்கம் அவன் அம்மாவும் உட்காந்து வேற வேற வழியா பள்ளி கூடத்துக்கு போயாச்சு. வல்லளார் கோவில் கிட்டயே வண்டிய நிப்பாட்டி தூக்கியாச்சு அவனை. பள்ளி சேர்க்கும் போது செஞ்ச ரகளை நியாபகம் இருந்ததால் அத்தனை முன்னேற்பாடு.
எனக்கே கொஞ்சம் பாவமா இருந்துச்சு. அங்க பயங்கர ரகளைக்கு பின்னே தூக்கி போனா எல்லா குழந்தையும் இவனை மிஞ்சிடும் போல அத்தன அழுகை. கொடுமை என்னான்னா ஒரு அம்மாவும் அழுதுச்சு. பிள்ளையை அழுகிறானேன்னு. அதை விட கொடுமை அந்த வகுப்புகள் எல்லாம் ஜெயில் மாதிரி குழந்தை பேரை கேட்டுட்டு உள்ளே விட்டு சாத்திகிறாங்க அந்த அந்த வகுப்பு டீச்சர்.
அது வரை அழுதவன் ஸ்விட்ச் போட்ட மாதிரி டக்குன்னு நிப்பாட்டினான். நிப்பாட்டிட்டு சொன்னான் "நான் அழுகலை. அதனால என்னை அந்த பசங்க கூட போடாதீங்க, நான் அபி கிட்ட உட்காந்துகறேன்". நானும் வெட்கமே இல்லாம அதையும் கேட்டு பார்த்தேன். அவங்க ஒத்துக்கலை.
அன்று காலை 10.30க்கு அழைச்சு போயிடலாம்னு சொன்னாங்க. அது வரை கோவில்ல உட்காந்து இருந்துட்டு அழைக்க போனோம். சும்மா ஜாலியா முதல் பென்ச்ல "வர்ரான் வர்ரான் வேட்டைகாரன்"ன்னு பாடிகிட்டு இருந்தான் கூட இரண்டு புது நண்பர்களோட.
ஒரு வழியா நிம்மதியா ஆச்சு. அடுத்த நாள் வேற கலர் யூனிபாஃர்ம். அன்றும் அழகா போனான். பின்னே இரண்டு நாள் லீவ். நாளை போக இன்னிக்கே ரெடியாகிட்டான். இப்ப கூட முதுகிலே பேக் மாட்டிகிட்டு தான் தூங்குகிறான். பார்ப்போம். நாளை என்ன செய்கிறான்னு.
May 23, 2010
வண்டிகார தெரு மாரியம்மன் கூட ஒரு சவால்!!!
எங்க ஊர்ல பஸ்ட்டாண்டு பக்கத்திலே இருக்கும் வண்டிகாரதெரு மாரியம்மன் ரொம்ப பவர் புஃல் அப்படீன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா பொதுவாவே எனக்கும் அதுக்கும் ஒரு பனிப்போர் ரொம்ப வருஷமாவே. நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அப்பா வாங்கி கொடுத்த ஒரு செருப்பை அடுத்த நாளே அந்த கோவிலில் இழந்திருக்கேன். அதன் பிறகு செருப்பு காணாமல் போனதை கிட்ட தட்ட ஆறு மாதம் வரை மறைத்து வச்சிருந்தேனென்றால் அதுக்கு என் சாமர்த்தியம் தான் காரணம்(?) பின்னே அது தெரிந்து வேற ஒரு நல்ல செருப்பால் அடி வாங்கினேன். அதிலிருந்தே அந்த கோவில் பக்கம் போனாலே செருப்பை கழட்டி போட்டு அதன் மேல் ஏறி கொண்டு சாமி கும்பிடுவேன். "அதுக்கு பேசாம போட்டுகிட்டே கும்பிட்டு தொலைக்கலாம்"ன்னுமுனுமுனுத்து போன பெருசை பார்த்து "போய்யா வெள்ரு, இந்த அம்பாள் செமத்தியான பவர்ய்யா, செருப்பு போட்டு கிட்டு கும்பிட்டா கணக்கிலே சுழி தான் கிடைக்கும்" என நினைத்து கொண்டேன். (இல்லாட்டியும் சுழி தான் கிடைக்கும்)அதுக்காக அந்த அம்மனை கும்பிடாமல் இருந்தது கிடையாது.
பின்னே ராதா என் செருப்பை பார்த்துப்பான், நான் போய் கும்பிட்டு வருவேன். பின்னே அவன் போய் கும்பிட்டு வருவான். அங்கே செருப்பு காணாம போவது ரொம்ப சர்வ சாதாரணம். அனேகமா மயிலாடுதுறை பதிவர் எல்லோருமே காணா அடிச்சிருப்பாங்க. கேட்டு பாருங்க.இத்தனை ஏன் ஒரு தடவை செருப்பின் மீது நின்று கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு செருப்பு திருடன் "கொஞ்சம் தள்ளிக்கோ"ன்னு பக்தி பழமா நான் கும்பிட்டு கிட்டு இருக்கும் போது செருப்பை தள்ளி கிட்டு போனான். அதிலிருந்து அந்த அம்மன் மேல் எனக்கும் என் மேல் அம்மனுக்கும் செல்ல சண்டை ஆரம்பமாகியது.
விதி வலியது. இன்றைக்கு மயிலாடுதுறையின் ரங்கநாதன் தெரு என அழைக்கப்படும் வண்டிகார தெருவில் ஒரு உறவினர் வீட்டு காது குத்தல்.(நான் வந்த பிறகு இது எத்தனையாவது குத்தல்ன்னு கணக்கு போட்டு பார்க்கனும்) காதுகுத்தல் நம்ம சண்டைக்கார அம்மன் கோவில்ல. சாப்பாடு அவங்க வீட்டிலே. இதை கேட்டவுடனே என் பார்வை பரிதாபமாக என் செருப்பு மீது போச்சு. இரண்டு நாள் முன்ன தான் 499.95 க்கு வாங்கினேன். மீதி 5 பைசாவை டிப்ஸாக கொடுத்து வாங்கின செருப்பு. இந்த தடவை ஏமாற மாட்டேன். நானா அம்மனான்னு பார்த்துடுவோம்னு மனசுக்குள்ள ஒரு வைராக்கியமே வந்துடுச்சு. காலை காதுகுத்தலுக்கு கிளம்பும் போதே சரியா ஸ்கெட்ச் போட்டுட்டேன் மனசுக்குள்ளே. அந்த பூக்கார அம்மாவுக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்து ஸ்பெஷலா பார்த்துக்க சொல்லனும் என்றெல்லாம்.
ஆச்சு காலை 9- 10.30க்கு காது குத்தல். ஜபர்தஸ்த்தா போனேன். அம்மனை ஒரு அலட்சிய பார்வை பார்த்தேன். கோபிநாத் மாதிரி "நீயா நானா?"ன்னு மனசிலே நினைச்சுகிட்டேன். பூக்கார அம்மா கிட்ட பத்து ரூபாய் வெட்டினேன். அது செருப்பை எடுத்து தனியா பாதுகாப்பா வச்சிகிடுச்சு.கோவில் உள்ளே போனவன் திரும்ப வந்து மளிகை கடை பையன் கிட்ட ஒரு ஐந்து ரூபாய் கொடுத்தேன் பார்த்துக்க சொல்லி. திரும்பவும் ஒரு அலட்சிய பார்வை அம்மன் மேலே.
காதுகுத்தல் நடக்கும் போது இரண்டு தடவை வந்து பார்த்தேன். இருந்தது. எனக்கு ஒரு கெட்ட குணம். போட்டின்னு வந்துட்டா ஜெயிக்கனும். அதிலேயே வெறியா இருப்பேன். இன்னிக்கு வீட்டுக்கு இதே செருப்போடத்தான் போவேன்."பார்த்தியா நான் ஜெயிச்சுட்டேன்"ன்னு ஒலிம்பிக் மெடல் மாதிரி செருப்பை தூக்கி பொண்டாட்டி கிட்ட காமிப்பேன். காது எப்ப குத்தினாங்கன்னு எல்லாம் கவலையே படாமல் மனசு செருப்பு மேலயே இருந்துச்சு. விழா முடிந்தது. எல்லாருக்கும் முன்னாடி ஓடி வந்து செருப்பை பார்த்தேன். அப்பாடா ஜெயிச்சாச்சு. அந்த பூக்கார அம்மாவுக்கு இன்னும் ஐந்து ரூபாய் கொடுத்தேன். மளிகை கடை பையனுக்கு இன்னும் ஐந்து ரூபாய் அடித்து விட்டேன். இந்த தடவை ரொம்ப இளக்காரமாக அம்மனை பார்த்தேன். என்னை நினைத்து எனக்கே பெருமையாக இருந்துச்சு.(எடுத்த காரியத்தில் ஜெயிக்க வேண்டும் என்பது இந்த பதிவை படிப்பவர்களுக்கு ஒரு மெஸேஜாக சொல்லிக்கிறேன்)
மெதுவா வீடு வந்து சேர்ந்தேன். சைக்கிள் சாவியை சாவி ஸ்டேண்டில் மாட்டினேன்.
"என்னங்க ஏன் டல்லா இருக்கீங்க? செருப்பை தொலைச்சாச்சா"ன்னு கேட்டுகிட்டே வாசல் பக்கம் ஓடினாங்க. செருப்பு இருந்துச்சு.
"பின்ன ஏன் டல்லா இருக்கீங்க?"
"அந்த தெருவிலே கூட்டம் அதிகமா இருக்கும். பார்க் பண்ண முடியாதுன்னு வண்டி வேண்டாம். சைக்கிள்ல போங்கன்னு நீ தான சொன்ன?"
"ஆமாம் அதுக்கு என்ன இப்போ?"
"சைக்கிள் காணாம போச்சு. கோவில் வாசல்ல"
பின்னே ராதா என் செருப்பை பார்த்துப்பான், நான் போய் கும்பிட்டு வருவேன். பின்னே அவன் போய் கும்பிட்டு வருவான். அங்கே செருப்பு காணாம போவது ரொம்ப சர்வ சாதாரணம். அனேகமா மயிலாடுதுறை பதிவர் எல்லோருமே காணா அடிச்சிருப்பாங்க. கேட்டு பாருங்க.இத்தனை ஏன் ஒரு தடவை செருப்பின் மீது நின்று கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு செருப்பு திருடன் "கொஞ்சம் தள்ளிக்கோ"ன்னு பக்தி பழமா நான் கும்பிட்டு கிட்டு இருக்கும் போது செருப்பை தள்ளி கிட்டு போனான். அதிலிருந்து அந்த அம்மன் மேல் எனக்கும் என் மேல் அம்மனுக்கும் செல்ல சண்டை ஆரம்பமாகியது.
விதி வலியது. இன்றைக்கு மயிலாடுதுறையின் ரங்கநாதன் தெரு என அழைக்கப்படும் வண்டிகார தெருவில் ஒரு உறவினர் வீட்டு காது குத்தல்.(நான் வந்த பிறகு இது எத்தனையாவது குத்தல்ன்னு கணக்கு போட்டு பார்க்கனும்) காதுகுத்தல் நம்ம சண்டைக்கார அம்மன் கோவில்ல. சாப்பாடு அவங்க வீட்டிலே. இதை கேட்டவுடனே என் பார்வை பரிதாபமாக என் செருப்பு மீது போச்சு. இரண்டு நாள் முன்ன தான் 499.95 க்கு வாங்கினேன். மீதி 5 பைசாவை டிப்ஸாக கொடுத்து வாங்கின செருப்பு. இந்த தடவை ஏமாற மாட்டேன். நானா அம்மனான்னு பார்த்துடுவோம்னு மனசுக்குள்ள ஒரு வைராக்கியமே வந்துடுச்சு. காலை காதுகுத்தலுக்கு கிளம்பும் போதே சரியா ஸ்கெட்ச் போட்டுட்டேன் மனசுக்குள்ளே. அந்த பூக்கார அம்மாவுக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்து ஸ்பெஷலா பார்த்துக்க சொல்லனும் என்றெல்லாம்.
ஆச்சு காலை 9- 10.30க்கு காது குத்தல். ஜபர்தஸ்த்தா போனேன். அம்மனை ஒரு அலட்சிய பார்வை பார்த்தேன். கோபிநாத் மாதிரி "நீயா நானா?"ன்னு மனசிலே நினைச்சுகிட்டேன். பூக்கார அம்மா கிட்ட பத்து ரூபாய் வெட்டினேன். அது செருப்பை எடுத்து தனியா பாதுகாப்பா வச்சிகிடுச்சு.கோவில் உள்ளே போனவன் திரும்ப வந்து மளிகை கடை பையன் கிட்ட ஒரு ஐந்து ரூபாய் கொடுத்தேன் பார்த்துக்க சொல்லி. திரும்பவும் ஒரு அலட்சிய பார்வை அம்மன் மேலே.
காதுகுத்தல் நடக்கும் போது இரண்டு தடவை வந்து பார்த்தேன். இருந்தது. எனக்கு ஒரு கெட்ட குணம். போட்டின்னு வந்துட்டா ஜெயிக்கனும். அதிலேயே வெறியா இருப்பேன். இன்னிக்கு வீட்டுக்கு இதே செருப்போடத்தான் போவேன்."பார்த்தியா நான் ஜெயிச்சுட்டேன்"ன்னு ஒலிம்பிக் மெடல் மாதிரி செருப்பை தூக்கி பொண்டாட்டி கிட்ட காமிப்பேன். காது எப்ப குத்தினாங்கன்னு எல்லாம் கவலையே படாமல் மனசு செருப்பு மேலயே இருந்துச்சு. விழா முடிந்தது. எல்லாருக்கும் முன்னாடி ஓடி வந்து செருப்பை பார்த்தேன். அப்பாடா ஜெயிச்சாச்சு. அந்த பூக்கார அம்மாவுக்கு இன்னும் ஐந்து ரூபாய் கொடுத்தேன். மளிகை கடை பையனுக்கு இன்னும் ஐந்து ரூபாய் அடித்து விட்டேன். இந்த தடவை ரொம்ப இளக்காரமாக அம்மனை பார்த்தேன். என்னை நினைத்து எனக்கே பெருமையாக இருந்துச்சு.(எடுத்த காரியத்தில் ஜெயிக்க வேண்டும் என்பது இந்த பதிவை படிப்பவர்களுக்கு ஒரு மெஸேஜாக சொல்லிக்கிறேன்)
மெதுவா வீடு வந்து சேர்ந்தேன். சைக்கிள் சாவியை சாவி ஸ்டேண்டில் மாட்டினேன்.
"என்னங்க ஏன் டல்லா இருக்கீங்க? செருப்பை தொலைச்சாச்சா"ன்னு கேட்டுகிட்டே வாசல் பக்கம் ஓடினாங்க. செருப்பு இருந்துச்சு.
"பின்ன ஏன் டல்லா இருக்கீங்க?"
"அந்த தெருவிலே கூட்டம் அதிகமா இருக்கும். பார்க் பண்ண முடியாதுன்னு வண்டி வேண்டாம். சைக்கிள்ல போங்கன்னு நீ தான சொன்ன?"
"ஆமாம் அதுக்கு என்ன இப்போ?"
"சைக்கிள் காணாம போச்சு. கோவில் வாசல்ல"
May 15, 2010
அன்னை சோனியாவின்...............
- நான் ஒன்னும் சொல்லுவதுக்கு இல்லை. இந்த மாயவரத்தான் பதிவை படிங்க.
*******************
மாயவரம் பஸ்ட்டாண்டு எல்லாம் பிரச்சனை முடிஞ்சு போனதா நினைக்கும் பாமர மக்களே! ஹய்யோ ஹய்யோ உலக வரலாற்றிலே முதன் முறையாக இது வரை மயிலாடுதுறை நகராட்சியில் எட்டு முறை தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது எங்க ஊர் பேருந்து நிலையத்துக்காக மட்டுமே. மயிலாடுதுறை நகராட்சி என்பது ஒரு காமடி பீஸ். அப்படி ஆக்கியது அபுல்ஹாசன் முதல் தேன்மொழி வரை எல்லாருமே. ஏன்னா திருப்பூர் கூட மாநகராட்சியாம்? ஆனா 125 வருஷ பழமை வாய்ந்த அந்த ஆங்கிலேயர் ஆட்சியிலேயே மிக சிறந்து விளங்கிய மயிலாடுதுறை இன்னும் நகராட்சியாம். போகட்டும். ஆனா ஒரு தீர்மானத்தை கூட நிறைவேற்றாத ஒரு நகராட்சியை என்ன செய்யலாம்?
நேத்திக்கு அமைச்சர் பெரிய கருப்பன் பேசுறார் "கோவில்நிலத்தை எடுப்பது தப்பு"ன்னு. ஆனா பரிமள ரங்கநாதர் என்ன அனாமத்தா? சரி எடுங்க. செய்யுங்கன்னா அதுக்கு எங்க எம் எல் ஏ பொது மக்களுக்கு இடைஞ்சல் வராம ஒரு ஒதுக்குபுறமா பேருந்து நிலையம் வரனும்ன்னு துணை முதல்வருக்கு அறிக்கை விடுறார். என்ன கொடுமை. அதை சட்ட சபையிலே பேச வேண்டியது தானே? எனக்கு குருதி அழுத்தம் அதிகமாகுது. இந்த விஷயம் வேண்டாம். நாளை நான் விளக்கமாக ஒன்லி பேருந்து நிலையம் பத்தி மட்டும் பதிவு எழுதறேன்!
எனக்கு கொஞ்சம் அவசர வேலை இருப்பதால் சின்ன பதிவா முடிக்கிறேன்!
May 3, 2010
இன்றைக்கு ஏன் இந்த ஆனந்தமோ! இன்பத்தில் ஆடுது என் மனமே!!!
வேற என்ன எனக்கு அபிஅப்பா என பதவி உயர்வு கிடைத்த நாள். காலை முதலே அத்தனை ஒரு சந்தோஷம் எனக்கு. அதை விட அபிக்கு சந்தோஷம் அப்பா இந்த வருடம் கூட இருப்பதால். அதைவிட தம்பி நட்ராஜ்க்கு காரணமே தெரியாமல் சந்தோஷம். புளியோதரை, தயிர் சாத பாக்கெட்டுகள் வினியோகம், கோவில், ஆசீர்வாதங்கள், போன் கால்கள், தவிர இந்த வருஷம் கேக்கும் உண்டு!
இதே நாளில் பிறந்த நாள் கொண்டாடும் நிலாகுட்டிக்கும், அபிக்கும் என் அன்பான வாழ்த்துக்கள்.ஆசீர்வாதங்கள். எல்லா வளமும் பெற்று சந்தோஷமாய் வாழ ஆண்டவனை வேண்டுகிறேன்!!!
இதே நாளில் பிறந்த நாள் கொண்டாடும் நிலாகுட்டிக்கும், அபிக்கும் என் அன்பான வாழ்த்துக்கள்.ஆசீர்வாதங்கள். எல்லா வளமும் பெற்று சந்தோஷமாய் வாழ ஆண்டவனை வேண்டுகிறேன்!!!
April 19, 2010
சூடான இட்லி+ நெய்+ ஜீனி 20/04/2010
குட்டி குழைத்து நாய் தலையிலே வைப்பது என்பது இது தான். கொச்சிக்கு ஒரு டீம் வேண்டும் என ஆசைப்படுவது தப்பே இல்லை. அது கிடைச்ச அன்னிக்கே ஸ்ரீசாந்து கொச்சன் பஞ்சாப் டீமில் ஆடிகிட்டு இருந்தவன் "ச்சேட்டன் சசியேட்டனுக்கு நன்னி நன்னி"ன்னு கூவியிருந்திருக்க வேண்டாம். அது தவிர "ஞான் அடுத்த பிராயஷம் எங்க கொச்சி டீமுக்காகத்தான் டான்ஸ் ஆடுவேனாக்கும். ஈ தள்ளிபுளி டீமுக்கு ஆடமாட்டேன்"ன்னு ஸ்டேட்மெண்ட் விட்டது தான் ஜூப்பரு.
போன தடவை பாஜி விட்ட அறையை நினைச்சா எனக்கே இப்பவும் வலிக்குது. சொரனை கெட்ட ஸ்ரீசாந்து குட்டனுக்கு ஓர்மையில்லை. ஏற்கனவே ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக், பிளாக்குன்னு சசிதரூர் நாத்தம் தாங்கலை. போதாகுறைக்கு சீனியர் மினிஸ்டர் எஸ்.எம். கிருஷ்ணா எல்லாம் "வாயை வச்சிகிட்டு ஒழுங்கா இருடா கம்முனாட்டி. உனக்கு M.K. நாராயணன் மாமாவா இருந்தா எனக்கு என்ன! மூஞ்சிய பேத்துடுவேன்"ன்னு செல்லமா சொல்லி பார்த்தும் கேட்டானா அந்த மைனர் மங்குனிபாண்டி! அதான் இன்னிக்கு பிரதமர் "கொஞ்சம் பின்னால திரும்பு"ன்னு சொல்லி உதைச்சு அனுப்பினார்.
****************
மயிலாடுதுறை பாலம் இடிச்சதை எழுதின உடனே சீமாச்சு அண்ணன் போன் செஞ்சு "அய்யய்யோ நான் அங்க வந்தா எப்படி நம்ம ஸ்கூலுக்கு போவேன்"ன்னு உணர்ச்சி வசப்பட நானு கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டேன். அவர் அதிர்சி அடைந்ததுக்கு கான்கிரீட் காரணம் இருக்கு.
வரும் வெள்ளிகிழமை மயிலாடுதுறை - சென்னை ரயில் நிப்பாட்டிட்டு வெள்ளியோட வெள்ளி எட்டு நாளைக்குள்ளே அகலமா ரயில் விடுவோம்ன்னு சொல்லி அது ஆச்சு 236 வெள்ளி ஆச்சு. எந்த அதிகாரிகிட்டயாவது ரயில் என்னாச்சுன்னு கேட்டா கட்டை விரலை ஒரு மாதிரியா வச்சு காமிக்கிறாங்க. ஆனா பாலம் விஷயம் அப்படி இல்லை போலிருக்கு. போட்டோ பாருங்க. வேலை நடக்குது. சந்தோஷம்.
*******************
பதிவர் மாயவரத்தான் இந்த போஸ்ட்டரை பார்த்து நாக்கை பிடுங்கிகிட்டா அதுக்கு நீடூர் நிஜாமுதீன் மீது சத்தியமாக நான் காரணம் இல்லை . போஸ்டர் கிடக்கட்டும். ஒரு சிட்டிசன் அதுக்கு கீழே "அப்ப நான் என்ன குறிஞ்சிப்பாடியா?"ன்னு எழுதியிருந்ததை பார்த்து குபீர்ன்னு சிரித்துவிட்டேன். ஓடிப்போய் கேமிரா எடுத்து வரலாம் என நினைத்த போது "மயிலாடுதுறை பேருந்து நிலையத்துக்கும் எனக்கும் சம்மந்தம் இல்லை"ன்னு ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தோழர் அதன் மேல் ஒட்டி போஸ்டர் ஒட்டி விட்டார். நான் என்ன செய்ய? அதான் இருந்த ஒரு போஸ்ட்டரை எடுத்தேன். பார்த்து மகிழ்க!
****************
குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில் சாரு எழுதும் நித்யானந்தா தொடரில் "நான் ராகசுதாவை மிரட்டினேன் அது பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்" "நித்யானந்தா ஒரு திருநங்கை அதை பிறகு சொல்கிறேன்" " நித்யானந்தா ஒரு காம பிசாசு அதை பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்" " நான் கேரளாவில் லாடுலபக்கு தாஸ் அது பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்" என ஒரு கட்டுரைக்கு குறைந்த பட்சம் நான்கு "பிறகு சொல்கிறேன்"ன்னு சொல்கிறார். அநேகமாக 500 வாரம் வரும் போல இருக்கு. அதுக்குள்ள வேற சாமியார் வந்து சூப்பர் குத்தாட்டம் போட்டு சாருவின் போஜனத்துக்கு வேட்டு வைத்து விட போகிறார். எனக்கு ஒரு சந்தேகம். யோவ் இத்தனை வாரம் அவனை பத்தி எழுத செய்தி வச்சிருக்கியே! அதல்லாம் அவன் மாட்டின பின்ன தான் எழுதனும்ன்னு தோனுச்சா? மனசாட்சி இல்லாத எழுத்தாளன் நீ!
*************
மயிலாடுதுறையின் அடுத்த சட்டமன்ற உறுப்பினர் இவர் தான் என நான் எழுதிய பதிவுக்கு வந்த ஒரு பின்னூட்டத்தில் தற்போதைய எம்.பி ஓ.எஸ்.மணியன் பத்தி ஒருத்தர் கேட்டிருந்தார். நான் என்னத்த சொல்ல? அவர் தன் சொந்த கட்சிகாரர்களிடம் அடிவாங்குவதாக இருந்தாலும் வேதாரண்யத்தில் போய் தான் அடி வாங்குகிறார். அந்த பாக்கியத்தை கூட மயிலாடுதுறைக்கு கொடுப்பதில்லை என்பதை வருத்தமுடன் பதிவு செய்கிறேன்.
************
ஏப்ரல் 2ம் தேதி கொல்லுமாங்குடியில் வெற்றிகொண்டான் மீட்டிங். நண்பன் வரத.கோ.ஆனந் கூப்பிட்டதுக்காக போனேன். அவர் மீட்டிங்ல பேசினது ஒரு மணி நேரம் தான் எனினும், தனியாக பேசி கொண்டிருந்த போது எனக்கு சிரித்து சிரித்து வயிறு வலித்தது ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம்.
"காங்கிரஸ் பசங்க எல்லாரும் நல்ல பசங்க தான். இந்த ஈ.வி.கே.எஸ் இளங்கோ தம்பி தான் எதுனா உளறிகிட்டே இருக்கும். பாவம் அதும் ஜெயிச்சிருந்தா வாயை மூடிகிட்டு இருந்திருக்கும். அரசியல் பண்ணனுமா இல்லையா? அதான் ராகுல் தம்பி வரும் போதெல்லாம் "காங்கிரஸ் தனியா நிக்கினும் தனியா நிக்கினும்"ன்னு சொல்லிகிட்டு இருந்துச்சு. சரின்னு அந்த தம்பியும் தனியா நிக்க சொல்லி தேர்தலும் வந்துச்சு. நாம அதில இத்தனை இடம் வேணும்ன்னு கேட்கவும் இல்லை. அவங்களும் தரலை. பிரசாரத்துக்கும் நாம போகலை. அத்தனை ஏன் ஓட்டு போட கூட நாம போகலை. இதான் கூட்டனி தர்மம்" ன்னு அவர் சொல்லி கொண்டே போக எல்லாருக்கும் திகைப்பு. மேலும் அவர் " அட ஆமாய்யா. இளைஞர் காங்கிரஸ் தேர்தல் தானய்யா சொல்றேன்"ன்னு சொன்ன போது அந்த இடத்தில் வெடிச்சிரிப்பு. பாருங்க இத்தனை நாள் இதை நான் யார் கிட்டயும் சொல்லலை ஆனா ஆனந்த விகடன்ல நானே கேள்வி நானே பதில் பகுதியிலே யாரோ எழுதி பெயர் வாங்கிட்டு போயிட்டாங்க!
**********************
என்னது இந்த இட்லி நெய் சூடாக இருக்கின்றது??
தம்பி நட்டு சோபாவில் உட்காந்து ஏதோ சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தான். வழக்கம் போல நானும் அபியும் சோபாவின் கீழே உட்காந்து டீ வி பார்த்து கொண்டிருந்தோம். அவன் கால் நல்ல வாகாக அபியின் முகத்துக்கு இருந்தது. சும்மா ஜாலியா ஒரு உதை விட்டான். நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்த அபி செம கோவத்துடன் அவனை அடிக்க கை ஓங்க அன்று காலையில் தான் பாத்ரூமில் விழுந்து தம்பி நெற்றி அடிபட்டு ரத்தம் வந்து மருந்து போட்டிருந்த காரணத்தால் அவனை அடிக்க மனம் வராமல் கோவித்து கொண்டு ரூம் போய் கதவை சாத்தி கொண்டாள்.
****************
போன தடவை பாஜி விட்ட அறையை நினைச்சா எனக்கே இப்பவும் வலிக்குது. சொரனை கெட்ட ஸ்ரீசாந்து குட்டனுக்கு ஓர்மையில்லை. ஏற்கனவே ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக், பிளாக்குன்னு சசிதரூர் நாத்தம் தாங்கலை. போதாகுறைக்கு சீனியர் மினிஸ்டர் எஸ்.எம். கிருஷ்ணா எல்லாம் "வாயை வச்சிகிட்டு ஒழுங்கா இருடா கம்முனாட்டி. உனக்கு M.K. நாராயணன் மாமாவா இருந்தா எனக்கு என்ன! மூஞ்சிய பேத்துடுவேன்"ன்னு செல்லமா சொல்லி பார்த்தும் கேட்டானா அந்த மைனர் மங்குனிபாண்டி! அதான் இன்னிக்கு பிரதமர் "கொஞ்சம் பின்னால திரும்பு"ன்னு சொல்லி உதைச்சு அனுப்பினார்.
****************
மயிலாடுதுறை பாலம் இடிச்சதை எழுதின உடனே சீமாச்சு அண்ணன் போன் செஞ்சு "அய்யய்யோ நான் அங்க வந்தா எப்படி நம்ம ஸ்கூலுக்கு போவேன்"ன்னு உணர்ச்சி வசப்பட நானு கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டேன். அவர் அதிர்சி அடைந்ததுக்கு கான்கிரீட் காரணம் இருக்கு.
வரும் வெள்ளிகிழமை மயிலாடுதுறை - சென்னை ரயில் நிப்பாட்டிட்டு வெள்ளியோட வெள்ளி எட்டு நாளைக்குள்ளே அகலமா ரயில் விடுவோம்ன்னு சொல்லி அது ஆச்சு 236 வெள்ளி ஆச்சு. எந்த அதிகாரிகிட்டயாவது ரயில் என்னாச்சுன்னு கேட்டா கட்டை விரலை ஒரு மாதிரியா வச்சு காமிக்கிறாங்க. ஆனா பாலம் விஷயம் அப்படி இல்லை போலிருக்கு. போட்டோ பாருங்க. வேலை நடக்குது. சந்தோஷம்.
*******************
பதிவர் மாயவரத்தான் இந்த போஸ்ட்டரை பார்த்து நாக்கை பிடுங்கிகிட்டா அதுக்கு நீடூர் நிஜாமுதீன் மீது சத்தியமாக நான் காரணம் இல்லை . போஸ்டர் கிடக்கட்டும். ஒரு சிட்டிசன் அதுக்கு கீழே "அப்ப நான் என்ன குறிஞ்சிப்பாடியா?"ன்னு எழுதியிருந்ததை பார்த்து குபீர்ன்னு சிரித்துவிட்டேன். ஓடிப்போய் கேமிரா எடுத்து வரலாம் என நினைத்த போது "மயிலாடுதுறை பேருந்து நிலையத்துக்கும் எனக்கும் சம்மந்தம் இல்லை"ன்னு ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தோழர் அதன் மேல் ஒட்டி போஸ்டர் ஒட்டி விட்டார். நான் என்ன செய்ய? அதான் இருந்த ஒரு போஸ்ட்டரை எடுத்தேன். பார்த்து மகிழ்க!
****************
குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில் சாரு எழுதும் நித்யானந்தா தொடரில் "நான் ராகசுதாவை மிரட்டினேன் அது பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்" "நித்யானந்தா ஒரு திருநங்கை அதை பிறகு சொல்கிறேன்" " நித்யானந்தா ஒரு காம பிசாசு அதை பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்" " நான் கேரளாவில் லாடுலபக்கு தாஸ் அது பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்" என ஒரு கட்டுரைக்கு குறைந்த பட்சம் நான்கு "பிறகு சொல்கிறேன்"ன்னு சொல்கிறார். அநேகமாக 500 வாரம் வரும் போல இருக்கு. அதுக்குள்ள வேற சாமியார் வந்து சூப்பர் குத்தாட்டம் போட்டு சாருவின் போஜனத்துக்கு வேட்டு வைத்து விட போகிறார். எனக்கு ஒரு சந்தேகம். யோவ் இத்தனை வாரம் அவனை பத்தி எழுத செய்தி வச்சிருக்கியே! அதல்லாம் அவன் மாட்டின பின்ன தான் எழுதனும்ன்னு தோனுச்சா? மனசாட்சி இல்லாத எழுத்தாளன் நீ!
*************
மயிலாடுதுறையின் அடுத்த சட்டமன்ற உறுப்பினர் இவர் தான் என நான் எழுதிய பதிவுக்கு வந்த ஒரு பின்னூட்டத்தில் தற்போதைய எம்.பி ஓ.எஸ்.மணியன் பத்தி ஒருத்தர் கேட்டிருந்தார். நான் என்னத்த சொல்ல? அவர் தன் சொந்த கட்சிகாரர்களிடம் அடிவாங்குவதாக இருந்தாலும் வேதாரண்யத்தில் போய் தான் அடி வாங்குகிறார். அந்த பாக்கியத்தை கூட மயிலாடுதுறைக்கு கொடுப்பதில்லை என்பதை வருத்தமுடன் பதிவு செய்கிறேன்.
************
ஏப்ரல் 2ம் தேதி கொல்லுமாங்குடியில் வெற்றிகொண்டான் மீட்டிங். நண்பன் வரத.கோ.ஆனந் கூப்பிட்டதுக்காக போனேன். அவர் மீட்டிங்ல பேசினது ஒரு மணி நேரம் தான் எனினும், தனியாக பேசி கொண்டிருந்த போது எனக்கு சிரித்து சிரித்து வயிறு வலித்தது ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம்.
"காங்கிரஸ் பசங்க எல்லாரும் நல்ல பசங்க தான். இந்த ஈ.வி.கே.எஸ் இளங்கோ தம்பி தான் எதுனா உளறிகிட்டே இருக்கும். பாவம் அதும் ஜெயிச்சிருந்தா வாயை மூடிகிட்டு இருந்திருக்கும். அரசியல் பண்ணனுமா இல்லையா? அதான் ராகுல் தம்பி வரும் போதெல்லாம் "காங்கிரஸ் தனியா நிக்கினும் தனியா நிக்கினும்"ன்னு சொல்லிகிட்டு இருந்துச்சு. சரின்னு அந்த தம்பியும் தனியா நிக்க சொல்லி தேர்தலும் வந்துச்சு. நாம அதில இத்தனை இடம் வேணும்ன்னு கேட்கவும் இல்லை. அவங்களும் தரலை. பிரசாரத்துக்கும் நாம போகலை. அத்தனை ஏன் ஓட்டு போட கூட நாம போகலை. இதான் கூட்டனி தர்மம்" ன்னு அவர் சொல்லி கொண்டே போக எல்லாருக்கும் திகைப்பு. மேலும் அவர் " அட ஆமாய்யா. இளைஞர் காங்கிரஸ் தேர்தல் தானய்யா சொல்றேன்"ன்னு சொன்ன போது அந்த இடத்தில் வெடிச்சிரிப்பு. பாருங்க இத்தனை நாள் இதை நான் யார் கிட்டயும் சொல்லலை ஆனா ஆனந்த விகடன்ல நானே கேள்வி நானே பதில் பகுதியிலே யாரோ எழுதி பெயர் வாங்கிட்டு போயிட்டாங்க!
**********************
என்னது இந்த இட்லி நெய் சூடாக இருக்கின்றது??
தம்பி நட்டு சோபாவில் உட்காந்து ஏதோ சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தான். வழக்கம் போல நானும் அபியும் சோபாவின் கீழே உட்காந்து டீ வி பார்த்து கொண்டிருந்தோம். அவன் கால் நல்ல வாகாக அபியின் முகத்துக்கு இருந்தது. சும்மா ஜாலியா ஒரு உதை விட்டான். நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்த அபி செம கோவத்துடன் அவனை அடிக்க கை ஓங்க அன்று காலையில் தான் பாத்ரூமில் விழுந்து தம்பி நெற்றி அடிபட்டு ரத்தம் வந்து மருந்து போட்டிருந்த காரணத்தால் அவனை அடிக்க மனம் வராமல் கோவித்து கொண்டு ரூம் போய் கதவை சாத்தி கொண்டாள்.
நடந்த சம்பவத்துக்கான முதல் தகவல் அறிக்கை தாக்கல் செய்ய வேண்டிய நான் அமைதியாக இருக்க நம்ம அக்கியூஸ்ட் கொஞ்சம் பயந்து போய் எப்படியும் அம்மாவிடம் அடி விழும் என நினைத்து அவனே ஒரு பொய் அழுகை அழுது அவன் அம்மாவிடம் கிச்சனுக்கு போய் "அம்மா என் (உள்ளங்)கால்ல அக்கா மூஞ்சிய வச்சு இடிச்சுட்டா"ன்னு அழ அது சரியா புரியாத அபிஅம்மா "அடடா தங்கம், இனிமே எங்கயும் இடிச்சுக்காதடீ இரு மருந்து போடுறேன்"ன்னு சொல்லி காலில் மருந்து தடவ எனக்கு ஏமாற்றமாக போய் விட்டது. சின்ன அக்காவை உதைத்து எத்தனை தடவை அம்மாகிட்ட அடி வாங்கியிருப்பேன். இப்படியும் மாத்தி சொல்லலாமோ???
****************
Subscribe to:
Posts (Atom)