வியாபார காந்தம் அபிஅப்பா!!!!( விஷயமே இல்லாம 150 வது பதிவு)

விடுடா வேற ஒரு சூப்பர் பிசினஸ் இருக்குன்னு ராதா சொன்ன போது நான் அதை அப்போது சீரியசாக எடுத்துக்கலை. ஆனா கொஞ்ச நாள் கழித்து அவன் அப்படி ஒரு சூப்பர் பிராஜாக்டோட வந்த போது கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டேன். எப்படியாவது வியாபாரகாந்தமாகிடனும் என்கிற வெறி எங்களுக்கு அப்போது. எங்க ஊர்ல இப்ப மாதிரி அப்ப எல்லாம் தடுக்கி விழுந்தா பிசினஸ் மேக்னட் எல்லாம் கிடையாது. குறிப்பிட்ட சில பேர் தான். ஆனா இப்ப அங்கே தடுக்கி விழுந்தா "பைனான்ஸ்" தொழிலதிபர்கள். அய்யப்பன், வெங்கி, லெஷ்மி ஆகிய மூன்று சாமிகளும் இவர்களிடம் படும் பாடு இருக்கே, தாங்காதுடா சாமீ. இந்த மூன்று தெய்வங்களின் புனைப்பெயர், செல்ல பெயர் எல்லாம் கூட விட்டு வைக்காமல் பைனான்ஸ் கம்பனி ஆரம்பிச்சுடுறாங்க. பேரை சொல்லி எல்லாம் கூப்பிட்டுக்க மாட்டாங்க. வி.ஜி சார், எம்.ஆர் சார் இப்படி இனிஷியல் தான். அதிலே ஒருத்தர் M.D சார், இந்நேரம் V.P, C.E.O போஸ்ட் எல்லாம் வந்திருக்கலாம். இதை எல்லாம் பத்தி இன்னும் ஒரு நாள் விலாவாரியா மேய்வோம். இப்ப இந்த பதிவுக்கு போவோம்.


எனக்கும் ராதாவுக்கும் அந்த டவுசர் பாண்டி காலத்திலேயே அப்படி ஒரு தொழிலதிபர் ஆசை வந்திருக்க கூடாது. நாங்க ஏற்கனவே செஞ்ச பிசினஸ் தான் ஊத்திகிச்சா. சரி இதையாவது நல்ல பண்ணுவோம்ன்னு நான் ராதா சொல்ல சொல்ல ஜாக்கிரதையா கவனிச்சு கிட்டு வந்தேன். கிட்டதட்ட ரா மெட்டீரியல் பர்ச்சேஸ், புரடக்ஷன், டிரேடிங், அட்வர்டைசிங் எல்லாமே நாங்க ரெண்டே பேர் தான் என தீர்மானிக்கப்ப்ட்டது. இந்த தடவை வேற கூட்டு எல்லாம் கிடையாது. நாங்க மட்டுமே.


ரா மெட்டீரியல் பர்ச்சேஸ் எங்கே என முதலில் தீமானித்தோம். மெட்டீரியல் பர்ச்சேஸ் பண்ணும் போது தெரிந்தவர்கள் யாரும் இல்லாத இடமா இருந்தால் உத்தமம் என நாங்கள் தீர்மானித்ததன் விளைவாக சின்ன கண்ணார தெரு சைக்கிள் கம்பனிகளை முடிவு செய்தோம்.


அடுத்து புரடக்ஷன் பேக்டரிக்கான இடத்தை நாங்க ஒருமனதாக தேர்ந்தெடுத்தோம். காரணம் எங்க பிராடக்ட்க்கு அந்த ஒரு இடம் தான் சரியான இடம். அதாவது நல்லத்துகுடி போகும் வழியில் ரயில்வே கேட் இருக்குமே அதிலிருந்து கிழக்கால கொஞ்ச தூரம் போனா நம்ம எல்லேராம் சார் வீட்டின் கொல்லை பக்கமாக, அந்த இடம் தான் நம்ம பேக்டரி.


டிரேடிங் எல்லாம் நம்ம ஸ்கூல் தான். சக வகுப்பு, பக்கத்து வகுப்பு பசங்க தான் கஸ்ட்டமர்ஸ். விளம்பரம் வாய்வழி விளம்பரம் தான். வேற என்ன. கம்பெனிய திறந்து வியாபாரகாந்தமாகிட வேண்டியது மட்டும் தான் பாக்கி.


இப்பவாவது நான் என்ன பிராடக்ட்ன்னு சொல்லியாகனும்ங்க. அதான் காந்த வியாபாரம். ஆமாம் ராதாவுக்கு அந்த காந்த வியாபாரம் மனசிலே உதித்ததுக்கு காரணமே நம்ம மர்ஃபி பாலுதாங்க. அவன் ஒரு நாள் மர்ஃபி ரேடியோவிலே இருக்கும் ஏதோ ஒரு சின்ன காந்தத்தை வைத்து கொண்டு ஒரு பேப்பரில் கொஞ்சம் மண்ணை அள்ளி போட்டுகிட்டு அதன் கீழே வைத்து தேய்த்து பேய் ஆடுது பார் பேய் ஆடுது பார்ன்னு வெறுப்பேத்தியது தான். ஒரு தடவை எங்க கையிலே அந்த காந்தத்தை கொடுத்து இருந்தால் இந்த பிஸினஸ்க்கு நாங்க வந்தே இருக்க மாட்டோம்.


அப்போது கூத்தாநல்லூரில் இருந்து தாஜுதீன்ன்னு எங்க பிரண்ட் ஒருத்தன் வந்து படிச்சான். அவன் கிட்டதட்ட கூகிளாண்டவர் மாதிரி. எது கேட்டாலும் தெரியாதுன்னு சொல்ல மாட்டான். அவன் தான் ராதாவுக்கு காந்தம் தயாரிப்பது எப்படின்னு சொல்லி குடுத்திருக்கான். அதாவது சைக்கிள் நட், வாஷர் போன்றவற்றை ரயில் தண்டவாளத்தில் வைத்து விட்டு அதன் மேல் ரயில் ஓடினால் பின்னே அதை எடுத்தா அது காந்தமா மாறியிருக்கும். அடங்கொய்யாலே!!!


சுக்கிலபட்சம், கிழக்கே சூலம், மேற்கே கத்தி எல்லாம் காலண்டர்ல பார்த்து ஒரு ஞாயிறு மாலை 4.30 மணிக்கு நல்ல ராகுகாலத்திலே தங்கர்பச்சான் படத்திலே வரும் சின்ன பசங்க மாதிரி தொள தொள வார் வைத்த டவுசர் போட்ட நாங்க இரண்டு பேரும் ஒருத்தன் தோள் மேலே ஒருத்தன் போட்டுகிட்டு வெறும் காலை புழுதியில் தேச்சுகிட்டே "ரா" மெட்டீரியல் பர்ச்சேசுக்காக போனோம். (சைக்கிள் கம்பெனி வாச்லில் நட், போல்ட் பொறுக்க போவதை "ரா" மெட்டீரியல் பர்ச்சேஸ் என சொல்வது "கபீம் குபாம்"ல போட வேண்டிய குற்றமா என்ன?) கடவுள் முதல் ஐந்தாவது நிமிஷத்திலேயே கண்ணை திறந்தார். முதல் 'நட்' கிடைத்தது. பிறகு ஒரு ஐந்து ஆறு தடவை கண்னை திறந்தார். பின்னே மூடிகிட்டார். சரி முதல் நாள் ஆறு காந்தம் செஞ்சு வித்து காசு பார்ப்போம். பின்னே பத்து காந்தம் பின்னே நூறு காந்தம் இப்படியாக நிறைய காந்தம் செய்து அந்த மர்ஃபி ரேடியோ கம்பனிக்கே வித்து பின்னே பல நாட்டுக்கும் விற்று பெரிய தொழிலதிபர் ஆகிடலாம் என நினைத்து கொண்டே மேல வீதி வழியாக புது தெருவை அடைந்தோம்.


"டேய் ஒரு காந்தம் எத்தினி பைசாவுக்குடா விற்கலாம்? - இது ராதா

"இல்லடா முதல் ஆறு காந்தத்தையும் நாமலே வச்சிகிட்டு "எங்க கிட்ட ஒன்னு இருக்கே, நாங்க காமிக்க மாட்டோமே அப்படீன்னு 3 நாள் நம்ம பசங்களை கதற் விடுவோம். அதன் பிறகு நாம இத காமிச்சா பசங்க நாம சொல்ற பைசாவுக்கு வாங்குவானுங்கடா. 25 பைசாவுக்கு விக்கிலாம்டா" - இது நான். (பத்தீங்களா எங்க டீஸர் அட்வர்டைஸ்மெண்டை!!!)


"டேய் அப்ப முதல் நாளே ஒன்னேகால் ரூபா கிடைச்சிடும். நாம 100 காந்தம் எல்லாம் செஞ்சா 25 ரூவாடா, மாசத்துக்கு 750 ரூவாடா. வருஷத்துக்கு...." அப்படீன்னு சொல்லிகிட்டே ராதா ஒரு வேலி முள்ளை ஒடிச்சுகிட்டு கீழே தெருவிலே உக்காந்து மண்ணில் 750 x12 = ன்னு கணக்கு போட ஆரம்பிச்சுட்டான். நடுவே இந்த 12ம் வாய்ப்பாடு கண்டுபிடிச்ச கம்மணாட்டி யாருடான்னு வேற கேட்டுகிட்டான். பின்னே டேய் 9000 வருதுடான்னு சொல்லிகிட்டே அப்போதே தொழிலதிபர் ஆகிவிட்ட சந்தோஷத்துல மிதக்க ஆரம்பிச்சுட்டோம். இந்த லெட்சனத்திலே டைம் மேனேஜ்மெண்ட் வேற. ரயில் கடந்து போக மொத்தம் 20 செகண்டு தான் ஆகும் ஆக ஒரு தண்டவாளத்துக்கு 50 காந்தம் மொத்தம் 100 காந்தம் ஆக 20 செகண்டுக்கு 25 ரூவாய் சம்பாதிக்கும் நம்ம கம்பனிதாண்டா சூப்பர் கம்பனின்னு பெருமை பட்டுகிட்டோம்.


ரயில் வருவதற்கு இன்னும் அரை மணி நேரம் இருந்ததாலும் இன்னும் எங்க வியாபாரத்தை அதிகரிக்க என்ன என்ன வழிகள் உண்டோ அத்தனையும் பேசினோம். ஒரு கட்டத்தில் அத்தனை பணத்தை வைத்து கொண்டு என்ன செய்வது என திகைத்த போது ராதா தான் சொன்னான். "டேய் நாம சைடு பிஸினசும் பண்ணனும்டா"

நான் சொன்னேன் "டேய் ARC மாதிரி அவங்களுக்கு எதிரே பெரிய நகைகடை ஆரம்பிக்கலாம்டா"

அவன் அதுக்கு "சே போடா குருநாதன் செட்டியார் மாதிரி தியேட்டர் ஒன்னு ஆரம்பிக்கலாம்டா.அப்ப தான் நாம ஓசியிலே படம் பார்க்க முடியும்டா.(அட அலுப்பை பயலே) நீ உன் பெயரை கிருஷ்ணன் ன்னு மாத்திக்கோ. என் பேரில் பாதி உன் பேரில் பாதி அதாவது "ராதாகிருஷ்ணன்" ன்னு வச்சிடலாம்"ன்னு சொன்னான். எனக்கு செம கோவம் "டேய் உன் முழு பேரே அதானே. நான் எதுக்கு பேரை மாத்திக்கனும். நீ வேணா காப்பியன்ன்னு மாத்திக்கோ. என் பேரில் பாதி உன் பேரில் பாதி என சேர்த்து "தொல்காப்பியன் திரையரங்கம்"ன்னு வச்சிடலாம்ன்னு சொன்னேன். இப்படியாக பார்ட்னர்ஷிப் முறியும் அளவு போன பின்னே நாங்களே சமாதான படுத்தி கொண்டோம்.


சரின்னு மெதுவா ரயில்வே கேட் கிட்டே போய் தண்டவாளத்தின் மேலே போய் கிழக்காலே போகும் போது தான் அந்த கேட்கீப்பர் கத்தினார். "டேய் யாருடா நீங்க எதுக்கு லைன்ல போறீங்க?" அவரை பார்த்தாலே சவுதியில் தலை வெட்டும் ஆசாமி போல இருந்தார். நல்ல சாராய நெடி. முள்ளு முள்ளா தாடி. நான் பதட்டத்திலே "காந்ந்ந்......."ன்னு சொல்ல ராதா காலை மிதித்து "சார் எங்க பிரண்டு காந்திமதிநாதன் வீட்டுக்கு குறுக்கு பாதையிலே போறோம் சார்"ன்னு சொல்லி சமாளிச்சான். பின்னே மெதுவா நடந்து போய் கேட் கீப்பர் கண்ணு படாம தூரமா போய் சாமியெல்லாம் வேண்டிகிட்டு இந்த தண்டவாளத்திலே 3 நட் அதுக்கு நேரா அடுத்த தண்டவாளத்திலே 3 நட் என வச்சிட்டு நானும் ராதாவும் அந்த சரிவான கருங்கல் மேலே படுத்துகிட்டு தலையை தண்டவாளத்திலே வச்சுகிட்டு ரயில் தரங்கம்பாடியிலிருந்து வருதான்னு கேட்க ஆரம்பித்தோம். ஓடும் ரயிலில் எவன் எவன் என்ன அசிங்கம் பண்ணினானோ நாங்க அந்த இடத்தை என்னவோ எங்க சொர்கமே அதுதான் என்கிற மாதிரி படுத்து கிடந்தோம். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த 6 நட்டும் காந்தமா ஆக போகிற சந்தோஷத்தில் அதை எடுத்து ஒரு தடவை முத்தம் வேறு கொடுத்துவிட்டு வைத்தோம்.


கொஞ்ச நேரம் கழித்து நான் "ஏன்டா ராதா காலை பிடிச்சு இழுக்கறே"ன்னு கேட்டதுக்கு அவன் "நான் எங்கடா இழுத்தேன் நீ தானே என் காலை பிடிச்சு இழுக்கறே"ன்னு சொல்லிகிட்டே இருக்கும் போது இந்த பங்கி ஜம்ப்பிலே தொங்குவாங்களே அது போல தொங்கிகிட்டு இருந்தோம். அந்த தலை வெட்டி கேட்கீப்பர் எங்களை தலைகீழா காலை பிடித்து தூக்கிகிட்டு (அவர் தான் ஆஜானுபாகுவா இருந்தாரே, நாங்க பொடி பசங்க தானே) தண்டவாளம் வழியா கேட் பக்கமா திட்டிகிட்டே நடந்து போனார். எனக்கு உலகமே சுத்துது. தொள தொள டவுசர் வேறயா மானமே போச்சு.எது எது எங்க எங்க இருக்குதுன்னே தெரியலை. அந்த ஆளு நாலு அடி அங்கயே அடிச்சா கூட பரவாயில்லை. ஆனா கேட்கிட்டே கொண்டு போய் அதை எங்க தெரு ஆளுங்க யாராவது பார்த்துட்டு வீட்டிலே சொல்லிட்டா நம்மை ஊறுகாய் போட்டிடுவாங்களேன்னு பயம். அது தான் மெயின் பயமே. இந்த கூத்திலே ராதா தலைகீழா தொங்குவது பத்தி எல்லாம் கவலைப்படாம கீழே கிடந்த கல்லை எல்லாம் எடுத்து வீசிகிட்டே "டேய் ஜாலியா இருக்குல்லடா இப்பிடி தூக்கிகிட்டு போறது"ன்னு சொல்லிகிட்டு சந்தோஷ பட்டுகிட்டு வர்ரான். கிராதகா, என்னை இப்படி ஒரு நிலமைக்கு கொண்டு வந்து விட்டதோட இல்லாம இப்படி பேசினது எல்லாம் எனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்.


இதிலே தலைவெட்டி கேட்கீப்பரோ எங்களை ரயிலை நாங்க கவிழ்க நாங்க சதி செய்ததாகவும் அவர் வந்து ரயிலை காப்பாத்தியதாகவும் சொல்லிகிட்டு வர்ரார். ஆகா ஒரு காந்த தொழிற்சாலை அதிபர்களை, ஒரு வருங்கால தியேட்டர் அதிபர்களை, நகைக்கடை அதிபர்களை இப்படி கேவலம் ரயில் கவிழ்க்கும் சதிகாரர்களை போல நடத்தியது மகா கொடுமை.


நான் ராதாவிடம் தொங்கிகிட்டே கேட்டேன்"எப்படா நம்மை இவன் கீழே விடுவான்?" அதுக்கு அவன் சொன்னான் தொங்கிகிட்டே "டேய் நாம ஞாயித்து கிழமை ராகுகாலத்திலே மாலை4.30க்கு ஆரம்பிச்சோமா 'ரா'மெட்டீரியல் பர்ச்சேசை... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திலே ஆறு மணிக்கு ராகுகாலம் முடிஞ்சுடும். நம்மை விட்டுடுவான். நாம ஓடி போயிடலாம்"ன்னு ஏதோ காழியூர் நாராயணன் ரேஞ்சுக்கு சொல்லிகிட்டு வர்ரான்.


நான் அப்ப முடிவு பண்ணினது தான். இனி தொழிலதிபர் ஆசை எல்லாம் வச்சிக்க படாது. அப்படியே வச்சிகிட்டா கூட இந்த நாதாறி ராதா கூட கூட்டணி வச்சிக்க கூடாதுன்னு!

எசகு பிசகுன்னா என்ன? அமீரக வலைப்பதிவர் மாநாடு - ஒரு கவரேஜ்!!!

வியாழன் மாலை ஒரு வழியா வலைப்பதிவர் மாநாட்டிலே கலந்துகிட்டேன்ப்பா. மாலை 5 மணிக்கு என அண்ணாச்சி சொல்லியும் 5 மணி வரை புரண்டு புரண்டு படுத்து கொண்டு "மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளாமைக்கான 37 காரணங்கள்" என்கிற தலைப்பை மனதில் கொண்டு காரணங்களை வலைவீசி தேடி கொண்டிருந்தேன். காரணம் அத்தனை ஹுமிடிட்டி வெளியே. மூச்சு கூட விட முடியவில்லை.


போக முடிவு செய்து ஷார்ஜா போய் சேரும் போது மணி 7 ஆகிவிட்டது. நான் போகும் முன்னமே அய்யனார் தன் கருத்துகளை பேசி முடித்து இருந்தார். ஆனாலும் அந்த அனல் மூச்சுகள் அப்பவும் அந்த ஹால் முழுக்க இருந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் லேட்டா போயிருக்கலாமோ?


லியோ சுரேஷ், கவிஞர் ஆசாத், முத்துகுமரன், குசும்பன்(கூடவே அவரின் திருமதியும்)ஜுபைர், சுல்தான் பாய், நண்பன் ஷாஜி, பாலா என்னும் நண்பர், லியோ சுரேஷின் நண்பர், நான் மற்றும் அண்ணாச்சி ஆகியோர் கலந்து கொண்டோம். (யாராவது விட்டு போச்சா?) தம்பி உமாகதிர், சென்ஷி ஆகியோர் போனில் விசாரித்து கொண்டிருந்தனர். பெனாத்தலார் தாயகம் திரும்பி விட்டார். கோபிக்கு லீவ் கிடைக்கவில்லை என சொல்லப்பட்டது. லொடுக்கு,பாஸ்ட் பவுலர் ஆகியோருக்கு வேறு வேலை இருந்ததால் வரவில்லை.(ஒரு வேளை குசேலனுக்கு டிக்கெட் கிடைத்திருக்குமோ). ஜஸீலாக்கா புது பையன் பர்மிஷன் குடுக்காத காரணத்தால் வரவில்லை. குழந்தையீயம் தலை விரிச்சு ஆடுதுப்பா.


இந்த மாநாட்டின் சிறப்பம்சமே வலைப்பதிவுகளையும், மற்ற பதிவர்களையும், பதிவுகளையும், தன் தன் பதிவுகளையும் பற்றி பேசிக்'கொல்ல'வில்லை. அண்ணாச்சியுன் நூலகத்துக்கு வெகுதூரத்தில் நான் பாதுகாப்பாக உட்கார்ந்து கொண்டேன். ஒருமுறை என்னை அறியாமல் எதுனா படக்கதை புத்தகம் கிடைக்குமா என என் கண்கள் தேடிய போது குசும்பனால் கண்டிக்கப்பட்டேன்.


எல்லா விஷயங்களையும் பற்றி எந்த வித காரசாரமும் இல்லாமல் மெல்லிய நகைச்சுவை இழையோடவே பேசி கொண்டு இருந்தோம். சில சென்சிட்டிவ் விஷயங்களை கூட தொட்டு பேசும் போது தானாகவே வெளியே வந்து விட்டோம். ஜெயலலிதாவின் முதல் அரசியல் பிரவேசம் எப்போது ஆரம்பித்தது பின் அவர் எப்போது லைம்லைட்டுக்கு வந்தார் என்பது பற்றி எல்லாம் கவிஞர் ஆசாத் பேசிகொண்டு இருக்க "நானும் ரவுடிதான் நானும் ரவுடி தான்" என நானும் அந்த ஜீப்பில் ஏறிக்கொண்டேன். இரவு 9.30 வரை பேசி கொண்டிருந்தும் பசிக்கவே இல்லை. ஆனாலும் ஹோட்டலுக்கு போனோம். மிக அருமையான உணவு. அந்த 1.30 மணி நேரம் கூட அதிகமாக பேசி கொண்டே இருந்தோம்.


அப்போது தான் அய்யனார் "சென்ற டிசம்பரில் நாம் கூடிய போது அமீரக வலைப்பதிவர் பட்டரை பற்றி பேசினோமே, அது என்ன ஆச்சு?" என கேட்ட போது அண்ணாச்சி இந்த வருட டிசம்பரிலும் அது பற்றி கட்டாயமாக பேசுவோம் என வாக்களித்தார்.


பின்னே தசாவதாரம் பத்தி பேச்சு போனது. சைவத்துக்கும் வைஷ்னவத்துக்கும் இடையேயான பிரச்சனை பத்தி போன போது நானும் வழக்கம் போல ஜீப்பில் ஏறிக்கும் முயற்சியில் "சைவத்துக்கும் அசைவத்துக்கும் மட்டும் தானே பிரச்சனை, எங்க வீட்டில் மீன் குழம்பு வைக்கலைன்னா மட்டும் தானே சண்டை வரும்" என கேட்க எல்லோரும் என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்க்க நான் அத்தோடு அந்த ஜீப்பில் ஏறும் முயற்சியை விட்டேன்.


ஒரு வழியாக இரவு 11 மணிக்கு மாநாடு முடிவுக்கு வர நான் நண்பன் ஷாஜி அவர்களின் காரில் வந்து பர்துபாயில் சேர்ந்து பின் டாக்சியில் வீடு வந்து சேர்ந்து குளித்து படுத்தபின் ஒரு விஷயம் மட்டும் மனதை விட்டு நீங்காமல் இருந்தது.


என்ன புரண்டு படுத்தாலும் அந்த நினைவுகள் போகவில்லை. காரணம் அண்ணாச்சி வீட்டில் பார்த்த அந்த 2002 பிப்ரவரி மாத ஜூ.வி. முதல் பக்கத்திலேயே அண்ணாச்சியின் "வாப்பா" ஜப்பார் சார் தமிழீழ தேசிய தலைவர் "தம்பி’ கூட இருக்கும் அட்டைப்பட ஜூவி. இரண்டே முக்கால் மணி நேரம் அவர் தம்பி கூட இருகும் பேட்டி! வாவ் வாவ் வாவ்!!! அத்தனை ஒரு உணர்சிகரமான சந்திப்பு. இரண்டே முக்கால் மணி நேரமும் அரசியலா பேசுவார் என நான் அந்த சந்திப்பின் தலைப்பையே பற்றி யோசித்து படித்து கொண்டிருக்ககையில் தமிழீழ தேசிய தலைவர் அவர்கள் "தமிழ்" பற்றியும் பேசியது பற்றியும் ஜப்பார் சார் சொன்னது எனக்கு உற்சாகமாக இருந்தது.


"எசகு பிசகுன்னா என்னா?" என இவர் கேட்க தம்பியோ பிசகுன்னா பிழைன்னு தெரியும் எசகுன்னா தெரியலையே என சொல்ல வாப்பா விளக்கியிருக்கிறார். எசகுன்னா என்னான்னு! அதாவது பிசகு செஞ்சா எசகு வரும். அதாவது AIDS தமிழ்ல சொன்னா "எதிர்ப்பு சக்தி குறைதல்" இது தான் "எசகு".இதை கேட்ட தேசிய தலைவர் மட்டுமா வியந்திருப்பார்???? சொல்லுங்க மக்கா. என் தூக்கம் கெட்டதுக்கு அண்ணாச்சியும் காரணம் தானே!


உடனே இந்த குருவி மூளை கனவுக்கு போய் விட்டது. "தம்பி"யை நேரில் பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கு எப்போது கிட்டியது என்று?????
அப்போது நான் கல்லூரி 2ம் ஆண்டு! ராஜீவ் கொலையில் சிக்கிய சுபாசுந்தரம் முதலானவர்களை விடுதலை செய்த வழக்கறிஞர் குழுவில் இருந்த திரு வக்கீல் ராமதாஸ் (மயிலாடுதுறையை சேர்ந்தவர்) அவரின் சீடன் நான் அப்போது. அவரின் மகன் பாரி அவர்கள் "MTA’’ அதாவது மாயூரம் டுட்டோரியல் அக்காடமி என்று வைத்திருந்தார். அதில் எல்லா பாடத்துக்கும் டியூஷன் எடுப்பாங்க. ஆனா நான் சேர்ந்தது வக்கீல் ராமதாஸ் அவர்களின் வகுப்புக்காக. மொத்தம் நாங்க 10 பேர் தான் இருப்போம்.


இதோ இன்றைக்கு அண்ணாச்சி வீட்டில் பார்த்தேனே அது போல நூலகம் அங்கே . அது ஒரு சுரங்கம். நான் அங்கு எடுத்து அதாவது திருப்பி குடுக்காத புத்தகமே எல்லாமே கிட்டத்தட்ட தடை செய்யப்பட்ட புத்தகங்கள் போலத்தான். அதாவது காவிரி நமக்கே சொந்தம் என்கிற புத்தகம். அதாவது உலக நியதிப்படி சட்டப்படி ஒரு ஆறு எங்கே உற்பத்தியாகிறதோ அவர்களுக்கு சொந்தமில்லையாம். அது எங்கே முடிகிறதோ அவர்களுக்கே சொந்தமாம். அப்படித்தான் அதில் சொல்லப்படிருக்கும். அதற்க்கான எல்லா சட்ட விளக்கங்களுடனும் சொல்லியிருக்கும் அந்த புத்தகத்தில். எல்லாமே அது மாதிரியான புத்தகங்கள் தான்.


அதயெல்லாம் விடுங்கள்! ஒரு நாள் " தம்பிகளா ராத்திரி சாப்பிட வேண்டாம், நாம சென்னை கிளம்பனும் நாம ஒரு முக்கிய "உண்ணா விரத போராட்டத்துக்காக" செல்ல நேரிடும்" என்றார். அதாவது அப்போது ஆட்சியில் இருந்த எம்ஜியார் அவர்கள் அவரின் டிஜிபி மோகன் தாஸ் என்கிர மீசைக்கார( கேரள)டிஜிபி. மக்களுக்கு எப்படி புரிய வைக்கனும்ன்னா (கவிஞர் ஆசாத் கோவிக்க கூடாது, ஏனானில் பத்மனாபபுர அரண்மனையை குஷ்பு வருஷம் 16 படத்தில் குளித்த இடம் என்று சொல்லி கைட்ஸ் அறிமுகம் செய்ததால் ரொம்ப கோவமா இருக்கார்) இப்போது சீரியல்களில் வரும் நீண்ட முடியுடைய பெண் பிருந்தா தாஸ்ன் அப்பா தான் மோகன் தாஸ்! அந்த மோகன் தாஸ் உத்தரவுப்படி இரவோடு இரவாக "விடுதலைப்புலிகளின்" வயர்லெஸ், மற்றும் தொலை தொடர்பு சாதனங்கள் பறிமுதல் செய்யப்படுகின்றன.


காலையில் எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி "தம்பி" பனகல் பார்க்கிலே உண்ணா விரதம் இருக்கின்றார். நாங்கள் 10 பேர் முதன் முதலாக அந்த இடத்துக்கு சென்று இருக்கின்றோம். வக்கீலை தனியே அழைத்து பேசுகிரார் தம்பி. முதன் முதலில் அப்போதுதான் பார்த்தேன். பிரம்மித்தேன். பிரம்மித்தேன் அப்படி ஒரு பிரம்மிப்பு. அப்போது என் மாணவர்கள் என வக்கீல் சொல்லும் போது ஒவ்வொறுவருடனும் கை கொடுக்கிறார்.துரதிஷ்டவசமாக நான் அப்போது அங்கே இல்லை. திரும்ப வந்து பந்தலில் உட்காரும் போது மீதி நண்பர்கள் சொன்னார்கள். நான் வாய்ப்பை இழந்த ஒரு முக்கிய நிகழ்வு அது!!! தமிழீழம் மலர்ந்த பின் எனக்கு அந்த வாய்ப்பு கிட்டாமலா போகும்? காத்திருப்பேன்!!!
இந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் வந்து இரவு தூக்கம் போயின எனக்கு!


எனக்கு இந்த துபாய் சந்திப்பு நல்ல ஒரு மலரும் நினைவுகளின் தூண்டுகோலாக இருந்தது!!

இரு விளம்பரம் + ஒரு கேள்வி + ஒரு விளக்கம் = மொக்கை!!!

விளம்பரம் # 1

அண்ணாச்சி அறிவிப்பு செய்துவிட்டார். மாபெரும் அமீரக வலைப்பதிவர் மாநாடு குறித்து. அதில் முக்கியமாக தமிழை தள்ளிகிட்டு போவது பற்றி முக்கிய முடிவுகளை எடுப்பார் என அறிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. சந்தோஷம் . மகிழ்ச்சி. இது போன்ற விஷயங்களிள் அதீத ஆர்வம் காட்டும் தம்பி உமாகதிர் அவர்கள் இப்போதே அபுதாபியில் இருந்து பொடி நடையாக கிளம்பிவிட்டதாக தெரிகின்றது. இந்த விஷயத்தில் என் திரைமறைவு உதவிகளும், நேரடி பங்களிப்பும் கண்டிப்பாய் இருக்கும் என ஜொள்ளிக்கிறேன்.

ஷார்ஜாவாசிகளான பெனாத்தலார், கோபி,சென்ஷி, குசும்பன்,அஜ்மான்வாசியான லியோசுரேஷ் ஆகியோர் கண்டிப்பாக வந்துவிடுவார்கள் என நம்பப்படுகின்றது. துபாய்வாசிகளான நானும், அய்யனாரும், ஜுஃபைரும்,சுல்தான்பாயும், ஜஸீலாக்காவும், முத்துகுமரன், நண்பன் ஷாஜி,லொடுக்கு,பாஸ்ட்பவுலர் கூட வந்துவிடுவோம். அலய்ன்வாசி மின்னல் இன்னும் இந்தியாவிலே இருந்து வரவில்லை. மகி எங்கே என்றே தெரியவில்லை. போனில் பிடிக்க முயற்சி நடக்கின்றது.

மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளும் வலைப்பதிவர்களுக்கு டி.வி.எஸ் 50, எவர்சில்வர் குடம், அட்லாஸ் சைக்கிள், மூக்குத்தி, சிக்கிம்/பூட்டான் லாட்டரி சீட்டுகள்,பித்தளை அண்டா ஆகியவை பரிசாக வழங்கப்படும்(அண்ணாச்சி பணத்தில்) என அண்ணாச்சி சார்பாக நான் அறிவிப்பதில் பெருமை படுகிறேன். மாநாட்டு நேரம், காலம், இடம் எல்லாவற்றையும் இங்கே போய் பார்த்துகோங்கப்பா.

விளம்பரம் # 2

என் உடன்பிறப்பு,ரத்தத்தின் ரத்தம்,"அபிசித்தப்பா", என் தம்பி முத்து நம்ம ஜோதியிலே வந்து ஐக்கியமாகிட்டான்.இத்தனை நாள் கல்கி,ரிப்போர்ட்டர் இங்கெல்லாம் பல அரசியல் கட்டுரைகள் எழுதி வந்தான்.இப்போது கட்டட்ற சுதந்திரம் வேண்டி "பிளாக்க" வந்துவிட்டான். அவன் எழுத்துகளை பார்க்கும் போது "தம்பிசார்"ன்னு சொல்லனும் போல இருக்கு. நல்லா எழுதறான். இங்கே போய் பாருங்க அவன் எழுத்துகளை.

ஒரு கேள்வி:(சுப்பையா சாருக்கு)

சூப்பரா கேது தசை. அதிலே ராகு புத்தி ஓடிகிட்டு இருக்கு. கோவம் அதிகமா வருது. எல்லார்கிட்டயும் சண்டை போடுகிறேன். பொசுக்கு பொசுக்குன்னு கோவம் வருது. யானை மாதிரி மனசிலே வச்சுகிட்டு திடீர்ன்னு கோவப்பட்டு விடுகிறேன்."நுனிப்புல்"மேய்வது மாதிரி மேய்ந்து கொண்டு போகும் நான் இப்போது ஆழ்ந்து படித்து(இல்லாத) குத்தம் எல்லாம் கண்டிபிடிக்கிறேன். சாதாரணமாக என் குணம் அப்படியில்லை. எல்லாம் கேதுவும்,ராகுவும் சேர்ந்து அடிக்கும் கூத்து தான் என நினைக்கிறேன். பரிகாரமாக நான் இப்போது கும்பிடும் அம்மனையே கும்பிடலாமா அல்லது லேட்டஸ்ட் அம்மனுக்கு மாறிடலாமா?

ஒரு விளக்கம்:

நம்ம அமீரக வலைப்பதிவு செல்லகுஞ்சுகள் 1 வாரமாகவே என்னை நோண்டி நொங்கு எடுக்குதுகள். "என்ன அபிஅப்பா என்ன திடீர்ன்னு இப்படி மாறிட்டீங்க" "என்ன அபிஅப்பா தீபாவெங்கட்டை விட்டுட்டு பிரியாமணிக்கு மாறிட்டீங்க" என்பன போன்ற மொக்கை கேள்விகளால் துளைத்து எடுக்கின்றனர். "யாருப்பா அந்த பிரியாமணி?"ன்னு கேட்டா "பருத்திவீரன் முத்தழகு"ன்னு பதில் வருது. "நான் எப்போ மாறினேன்" என கேட்டால் "அதான் பதிவெல்லாம் போட்டு இருந்தீங்களே"ன்னு சொல்றாய்ங்க. ஆஹா நம்ம பிளாக்கை கடத்திட்டாங்களோன்னு பயந்து ஓடிப்போய் பார்த்தேன் என் சமீபத்து பதிவுகளை. அடங்கொய்யால............."பிரியாணியும் நானும்"ன்னு ஒரு பதிவு போட்டிருந்தேன். அதைத்தான் "பிரியா மணியும் நானும்"ன்னு படிச்சுட்டு என்னை சத்தெடுத்துட்டாங்கன்னு தெரிஞ்சுது. நானாவது பதிவை தான் சரியா படிக்க மாட்டேன். நீங்க தலைப்பையே சரியா படிக்க மாட்டீங்களாப்ப்பா...நல்லா இருங்கடே!!!!!!!!!

நாங்க திருடனை பிடித்த கதை!!!

நான் +2 முடித்துவிட்டு ரிசல்டுக்காக காத்திருந்த நேரம் அது. அப்போது எங்க ஏரியாவிலே அங்கங்க தொடர்ச்சியா திருட்டு போய்கிட்டு இருந்துச்சு. பெரிய கோவில் வீதிகள், தைக்கால் தெரு பக்கம் எல்லாம் தொடர் திருட்டு நடக்கவே தெரு பெருசுங்க எல்லாம் போய் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் புகார் கொடுக்க இன்ஸ்பெக்டரும் தெருவுக்கு வந்துட்டார். தெருவே பரபரப்பா ஆகிடுச்சு. ராதாவுக்கு தெருவிலே திருட்டு போவது பத்தி எல்லாம் அக்கறை இல்லை. ஒரு ஜாலியான என்டர்டெயின்மெண்ட் நடக்கப்போவது பத்தி ரொம்ப சந்தோஷம். எனக்கும் தான். நாங்க எல்லாரும் சுத்தி நிக்க இன்ஸ் கேள்வியெல்லாம் கேட்க கடைசியா சொன்னார். "உங்க ஒத்துழைப்பு இருந்தா சீக்கிரம் கண்டுபிடிச்சிடலாம். அதான் இத்தன பசங்க இருக்காங்களே அவங்க எல்லாம் ஒரு டீமா ஃபார்ம் பண்ணிகிட்டு ஸ்டேஷனுக்கு வாங்க. ராத்திரி பூரா பசங்க காவல் இருக்கட்டும் ஒரு மாசம். அதுக்குள்ள கண்டுபிடிச்சிடலாம்"ன்னு சொல்லிட்டு கிளம்பிட்டார்.


உடனே நாங்க ஒரு 25 பசங்க ரொம்ப ஜாலியா ஸ்டேஷனுக்கு போக அங்கே அவர் மீட்டிங் ரூமிலே நடுநாயகமாக உக்காந்து கொண்டு எங்களுக்கு கிளாஸ் எடுத்தார். எனக்கு மனசு பூரா பட்டாம்பூச்சி பறக்குது. அவர் என்னவே வெள்ளை தலை கோபால கிருஷ்ணன் போலவும் நாங்க எல்லாம் விசயகாந்து, சத்தியராசு, நிகழ்கள் ரவி மாதிரியும் ஒரு பெரிய நம்பியார் கும்பலை பிடிக்க போவது போலவும் கற்பனை செய்து கொண்டேன். ராதா ரொம்ப சீரியஸா இன்ச் பை இன்ச்சா அவர் பேசுவதை நோட்ஸ் எல்லாம் எடுத்து ஓவர் பில்டப்பு கொடுத்துகிட்டு இருந்தான். இதிலே அவர் போர்டிலே எல்லாம் தெருவை வரைந்து திருடன் தப்பி போக வாய்ப்பு உள்ள இடத்தை எல்லாம் சிவப்பு சாக்பீஸால் குறித்து வைத்து அந்த இடத்தில் எல்லாம் கொஞ்சம் தடி தடி பசங்களை பாரா போட சொன்னார். அப்படியாக எல்லோருக்கும் ஸ்பாட் கொடுக்க ரொம்ப பூஞ்சையா இருந்த எனக்கு எந்த இடமும் கிடைக்கவில்லை. பின்னே அவரே மனசு இறங்கி திருடனை பிடித்த பிறகு அவன் கையை எல்லாம் நல்லா கட்டி போட்ட பிறகு கூட்டத்தை விலக்கி கொண்டு போய் ரெண்டு தர்ம அடி கொடுக்கும் மிகப்பெரிய வேலையை கொடுத்தார்.


பின்னே என்ன நினைச்சாரோ "சரி நீங்க திருடனை பிடிக்க எல்லாம் வேண்டாம். அவனை பார்த்ததும் நேரா சைக்கிளை எடுத்துகிட்டு ஸ்டேஷன்ல வந்து சொல்லுங்க போதும். அவன் கிட்ட என்ன மாதிரியான வெப்பன்ஸ் இருக்குன்னு தெரியல" அப்படீனு சொல்லிட்டார். "வெப்பன்ஸ்" அது இதுன்னு சொன்ன போதேலாம் ராதா ஏதோ பெரிய தீவிரவாதிய பிடிக்கும் முக்கிய போலீஸ் அதிகாரியா தன்னை நெனச்சிகிட்டான். அப்பதான் நான் மெதுவா என் திருவாயை திறந்தேன். "சார் அவனை நாங்க பிடிக்காம தூரக்க இருந்து அவன் சட்டையிலே இங் பேனாவை வச்சி இங் அடிச்சிட்டா அடுத்த நாள் நீங்க இங் சட்டை காரனை ஈசியா பிடிச்சிடலாம்" ன்னு சொன்னேன். அநேகமாக அவருக்கு இரத்த அழுத்தம் ஏறியிருக்கனும். ராதா என் காதிலே மெதுவா சொன்னான்."ஆமாண்டா அவன் சட்டையிலே இங் அடிச்சிட்டு 'லாஸ்ட் டே ஈஸ் எ ஹேப்பிடே' ன்னு கத்துடா. இது என்ன நம்ம ஸ்கூலா. நானே அந்த டெரரிஸ்ட்ட எப்படி பிடிக்கிறதுன்னு மண்டைய பிச்சிகிட்டு இருக்கேன். வந்துட்டான் ஐடியா சொல்ல"ன்னு சொல்ல எனக்கு வெக்கமா போயிடுச்சு.அவனோட டெரரிஸ்ட் என்கிற வார்த்தை எல்லாம் அந்த கொடியில் காய போட்டிருக்கும் புடவையை திருடும் திருடனுக்கு கொஞ்சம் அதிகம் என நினைத்து கொண்டேன்.


ராத்திரி ஆச்சு. ராதா சூட்கேஸ் உறையில் தைத்த ராணுவ ஜீன்ஸ் எல்லாம் போட்டுகிட்டு தேவாரம் மாதிரி ஒரு கேப் எல்லாம் வச்சிகிட்டு படுபந்தாவா வந்துட்டான். என்கிட்ட வந்து "ஸ்டேஷன்ல எனக்கு மட்டும் ஒரு ஏகே 47 கொடுத்தா அவன பிச்சி புடுவேன் பிச்சி"ன்னு சொன்னப்ப எனக்கு பத்திகிட்டு வந்துச்சு. முதல்ல எல்லோரும் போய் வைத்தா கடையிலே டீகுடித்தோம். ராதா கையிலே மேப் மாதிரி வச்சிகிட்டு(பெரிய டார்ச் கூட வச்சிருந்தான்) டீ கடையிலேயே அதை பிரித்து வைத்து டார்ச்சை ஆட்டி ஆட்டிகிட்டு எங்களுக்கு விளக்க டீ குடிக்க வந்தவங்க எல்லாம் ஒரு மாதிரியா பாக்க எனக்கு அவமானமா இருந்துச்சு. நானாவது காளியாகுடி பொங்களுக்காக என்.சி.சி யிலே இருந்தேன். அவன் அதுல கூட சேரலை. என்னமா பந்தா விட்டான் தெரியுமா. இப்படியாக ஒரு பத்து நாள் இரவு முழுவதும் நல்லா பொழுது போச்சு. தனி தனி ஸ்பாட் கொடுக்கப்பட்ட பசங்க எல்லாம் கும்பல் கும்பலா சேர்ந்துகிட்டு இரவில் 4 முறை டீ குடிப்பதும், விடிகாலை பதனீர் குடிப்பதும் பின்னே பகல் முழுக்க தூங்குவதும் நல்லா தான் பொழுது போச்சு.


அதுக்குள்ளே ஊர் முழுக்க ஒரே பேச்சு. ராதா ஒரு நாள் தான் அந்த திருடனை பார்த்து விட்டதாகவும் அவன் ஸ்பிரிங் வைத்த ஷூ போட்டு இருப்பதாகவும் கீழே ஒரே அமுக்காக அமுக்கி டக்ன்னு மாடிக்கு தாவி விட்டதாகவும் அப்படியே ஜம்ப் பண்ணி ஜம்ப் பண்ணி கண்மூடி திறப்பதுக்குள்ளாக ஓடி விட்டதாகவும் சொல்ல அந்த விஷயம் கடைசி கட்ட பொது மக்களுக்கு போய் சேரும் போது "அந்த திருடனுக்கு ரெண்டு காலும் இல்லியாம் சும்மா வேட்டி மட்டும் தொங்குதாம் காலே இல்லியாம்" என்கிற மாதியாக போய் சேர்ந்தது. ஆக மக்கள் அந்த திருடனை ஒரு பேய் ரேஞ்சுக்கு கொண்டு வந்துட்டாங்க. திருடனை பார்த்ததாக சொன்ன ராதாவுக்கு ஏக கிராக்கி. எனக்கு அதிலே எல்லாம் ரொம்ப கடுப்பு.


ஆக அந்த பத்து நாட்களில் எனக்கு எந்த ஸ்பாட்டும் கொடுக்க படாததால் நான் மட்டும் எல்லா இடத்துக்கும் சைக்கிளில் போய் போய் எல்லா பசங்க கிட்டயும் பேசிகிட்டு வருவேன். ராதா டார்ச் லைட்டை தலைமாட்டில் வைத்து கொண்டு தேர்முட்டியில் தூக்கியபோது எவனோ டார்ச் லைட்டை லவட்டிகிட்டு போயிட்டான். அந்த பழியையும் ராதா அந்த திருடன் தலையிலேதான் போட்டான்.ஒரு அப்படியாக நான் ஒரு நாள் சின்ன மாரியம்மன் கோவில் பக்கம் ரோந்துக்கு போன போது.... இந்த இடத்தில் ஒன்னு சொல்லிகிறேன். எனக்கும் தெரு நாய்க்கும் அப்படி ஒரு ராசி. என்னை பார்த்தா சும்மா சாக கிடக்கும் நாய்க்கு கூட வீரம் வந்துடும். துரத்த ஆரம்பிச்சிடும். தனிகறியை விட எலும்பு ஜாஸ்தியா இருப்பதாலோ என்னவோ. சின்ன மாரியம்மன் கோவில் பக்கம் அப்போ இலுப்பை தோப்பு இருந்தது. எனக்கு உண்மையிலேயே திருடனுக்கு கால் இருக்காதோ அது பேயோ என்கிற பயம் லைட்டா வந்துச்சு. கும்மிருட்டு. தோப்பை தாண்டி வரும் போது பயம் அதிகமாக நான் பேமிலி பாட்டான காக்கா பாட்டை உரக்க பாடினேன். நானே சிதம்பரம் ஜெயராமன் மாதிரி என்னை நினைத்து கொண்டு கா...கா ன்னு பாட அது அங்கே ரெஸ்ட் எடுத்து கொண்டிருந்த நாயை அதிக பட்சமாக கஷ்ட்டப்படுத்தி இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். குரைத்து கொண்டே துரத்த ஆரம்பிக்க நானும் என் பலம் கொண்ட மட்டும் சைக்கிளை மிதிக்க அதுவும் துரத்த நான் கழுத்தில் மாட்டியிர்ந்த விசிலை வேகமாக ஊதிக்கொண்டே ( இன்ஸ் சொல்லியிருந்தார். திருடனை பார்த்தவுடன் அடுத்த ஆளுக்கு சமிக்கை கொடுக்கும் விதமாக விசில் ஊத வேண்டும் என்று) சைக்கிளை மிதிக்க நாய் என் காலை கவ்வும் அளவு வந்துவிட நான் ரெண்டு காலையும் தூக்கி பாரில் வைத்து கொள்ள சைக்கிள் வேகம் குறைய தொடங்கியது. அப்போது நான் கிட்ட தட்ட தைக்கால் தெரு தாண்டி மெயின் ரோடு வந்துவிட்டேன். நாயும் நம்ம போலீஸ் ஸ்டேஷன் ஏட்டய்யா மாதிரி "இது என் ஏரியா இல்லை போடா போயிட்டு வா" என சொல்லி திரும்பி போய்விட்டது. எனக்கு முகம் முழுக்க வேர்வை. நான் அப்பவும் விசில் ஊதுவதை நிப்பாட்டவில்லை.

அதுக்குள்ளே விசில் சத்தம் கேட்டு கிட்ட தட்ட எல்லா ஸ்பாட் ஆளுங்களும் பிரசவ ஆஸ்பத்திரி எதிரே கூடி விட்டனர். நான் அங்கே போய் சேரும் போது நம்ம ராதா "டேய் நம்ம தொல்ஸ் திருடனை பார்த்துட்டாண்டா" என கூவ நான் "ஆம்"ன்னு சொல்வதா "இல்லை"ன்னு சொல்வதா என திண்டாடிய போது ராதா "டேய் அவன் ஸ்பிரிங் ஷூ போட்டு கிட்டு ஆறு அடி உயரமா தானே இருந்தான். நான் பார்த்ததும் அவன் தான். அவன் கையிலே என் டார்ச் லைட் வச்சிருந்தானா" என வரிசையாக கேட்டு கொண்டே அவனோட கற்பனை திருடனை என் கற்பனை திருடனுக்கு மேட்ச் பண்ணிட்டான். நானும் சரின்னு ஒத்துகிட்டேன்.


உடனே அத்தனை சைக்கிளும் சின்ன மாரியம்மன் கோவில் பக்கம் வேகமாக இல்லாத திருடனை நோக்கி போக நானும் கூடவே போனேன். ராதாவுக்கு இத்தனை நாள் இருந்த ஹீரோ பதவி டபார்ன்னு என்கிட்ட வந்துடுச்சு. உடனே நானும் திருடனின் அங்க அடையாளம் எல்லாம் மனசுகுள்ளே சொல்லி பார்த்துகிட்டேன். முகத்திலே ஒரு கருப்பு பரு. கழுத்திலே கைகுட்டையை சுத்தி இருக்கனும். வரி வரியா போட்ட டிஷர்ட் இப்படியாக டிபிகல் சினிமா திருடன் தான் மனசிலே வருது. நாங்க அங்க போய் சேரும் போது என்னை துரத்திய நாயும் அங்கே இருந்தது. "ஆகா இவன் பொல்லாத பயலா இருக்கானே, நாம துரத்தியதால இந்த அர்த்த ராத்திரியிலே நம்மை அடிக்க ஆட்களை அழைச்சுட்டு வந்துட்டானே"ன்னு நாய்க்கு பயம். நானும் இது தான் சந்தர்ப்பம் என நினைத்து கொண்டு "டேய் இந்த நாய் அனேகமா அந்த திருடன் நாயாத்தான் இருக்கனும்டா, நான் திருடனோடு சண்டை போடும் போது (அதுக்குள்ள நான் திருடனோடு பயங்கரமா சண்டை எல்லாம் போட்டதா பீலா விட்டு முடிச்சு இருந்தேன்) இந்த நாயும் இருந்துச்சுடா"ன்னு சொல்ல வேற என்ன நாய்க்கு தர்ம அடிதான்.. இந்த கலேபரத்திலே என் மோதிரம் எங்க போச்சுன்னே தெரியல. சரி எதுக்கு கவலை. அதை திருடன் போகும் போது உருவிகிட்டு போயிட்டதா சொல்லிக்கலாம்ன்னு விட்டுட்டேன். நம்ம திருடன் தான் பெரிய தியாகியாச்சே. பின்னே எல்லோரும் சேர்ந்து ஸ்டேஷனுக்கு போய் அந்த இல்லாத திருடனை பத்தி அங்க அடையாளம் சொல்லிட்டு வந்தோம்.


வீட்டுக்கு வந்த பின்னே என் வீர தீர பிரதாபங்களை கண், மூக்கு, காது(ஜிமிக்கி போட்ட காது), எல்லாம் வச்சு சொல்லிகிட்டு இருக்கும் போது என் சின்ன அக்கா "ஊக்கும் இவன் எங்க திருடனை பிடிக்க...எதுனா நாய் துரத்தி இருக்கும். ஓடி வந்திருப்பான்"ன்னு சொன்னாங்க. எப்படித்தான் கண்டுபிடிக்கிறாய்ங்களோ!! எனக்கு பெண் பார்க்க போகும் போது கூட தங்கமணிகிட்ட போய் என் சின்ன அக்கா "இவன் திருடனை எல்லாம் பிடிச்சவன் தெரியுமா" என கேட்க எனக்கு மானமே போச்சு.


ஆனால் அந்த ஒரிஜினல் திருடனுக்கு அவனை வச்சு இப்படியெல்லாம் காமடி பண்ணியதால் பயங்கர கோவம். "இந்த நாதாறி பசங்க இருக்கும் இந்த ஏரியாவே வேண்டாம்டா சாமீ, ஒருத்தன் என்னடான்னா எனக்கு ஸ்பிரிங் ஷூ போட்டு விடறான். இன்னொருத்தன் வரிபனியன் போட்டு கருப்பு மச்சம் வைக்கிறான். எடுக்காத மோதிரம், டார்ச்லைட் எல்லாம் என் தலையிலேயே பழி விழுது. நான் வேற எங்கிட்டாவது போய் பொழச்சிகறேன்" என போய் விட்டான் போலயிருக்கு.

"அனு" ஒப்பந்தம் வெற்றி!!! மலேஷியாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும்!!!!!!!!

காலை முதலே அமளி திமளி பட்டுகொண்டிருக்கும் நம் பார்லிமெண்ட் ஒரு விஷயத்தை கவனிக்க தவறிவிட்டது. சிபுசோரன் சோரம் போவாரா, மாயாவதி காலாவதியாவாரா என எல்லாம் தூசு தட்டி ரிங் போட்ட நம்ம பிரதமரும், சோனியா அம்மையாரும் கவனிக்காத ஒரு விஷயம் என்னால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது!!

வேற என்ன நம்ம "அனு" ஒப்பந்தம் தான். நாம் வலை உலகின் செல்ல குட்டி, என் தங்கச்சி, எல்லோருக்கும் நல்லவள் இப்படியாக பல பேர் கொண்ட நம் மைபிரண்ட் "அனு"வுக்கு இன்னிக்கு பிறந்த நாள்.

இன்றைக்கு அதனால் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தமே இந்த பதிவு!!

"இன்று மட்டுமல்ல! இனி வாழ்நாள் முழுக்கவும் நீ மலேஷியாவாக இருந்தாலும், எங்கள் இந்திய அண்ணன்மார்களுக்கு தங்கை தான்! உன் அம்மாக்களுக்கு பெண் தான், உன் சுக துக்கங்களில் நாங்களும் எங்கள் சுக துக்கங்களில் நீயும் இருக்க வேண்டும், நாங்களும் உன் கூடவே இருப்போம்"

என்கிற ஒப்பந்தத்தில் நாம் விரும்பி கையெழுத்திடுகிறோம்!!!

இப்படியாக நாங்கள் ஒரு ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றுகிறோம். கண்டிப்பாக நீயும் கையெழுத்து போட வேண்டும் என ஆயில்யன்\குசும்பன் தலைமையில் உன் கழுத்தில் அன்பாக கத்தி வைத்து(அடங்கொய்யால கேக்ல கத்தி வைய்யுங்கன்னா கேக்கு மாதிரி இருக்கும் என் தங்கச்சி கழுத்திலே வச்சிட்டீங்களே) ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றுகிறோம்!!!

பிரியாணியும் நானும்!!!

எனக்கும் பிரியாணிக்கும் அத்தனை ஒன்றும் தொப்புள் கொடி உறவெல்லாம் இல்லை. ஆனாலும் அது என் கூட நிழல் போல தொடர்ந்து வருவது ஒரு வேடிக்கை தான். எனக்கு அது முதலில் பரிட்சயமான போது எனக்கு வயது பத்து இருக்கலாம். அப்போதெல்லாம் அது எனக்கு ஒரு எட்டாக்கனி வஸ்து தான். அவ்வப்போது அப்பா, சித்தப்பா எல்லாம் பஸ்ட்டாண்டுக்கு நேர் எதிரில் இருக்கும் இம்பாலா ஹோட்டலின் பிரியாணி பற்றி பேசிகொண்டிருக்கும் போதே எனக்கு நாக்கில் எச்சில் ஊற தொடங்கியது. அப்போதெல்லாம் பிரியாணி கால் பிளேட். அரை பிளேட்,புல் பிளேட் என்கிற வகையிலே தான் விற்பனை ஆகும்.(குவாட்டர் கோயிந்தனுக்கு கால் பிளேட்டும், ஆஃப் ஆறுமுகத்துக்கு அரை பிளேட் பிரியாணியும் என்பது போன்ற கணக்கு போல இருக்கு) ஒரு தீபாவளி போனஸ் போது அப்பாவும் மனசு வந்து ஒரு அரை பிளேட் வாங்கி வர ராதாகூட கோலி விளையாடிவிட்டு வந்த எனக்கு மிஞ்சியது என்னவோ அந்த தயிர் வெங்காயம் மட்டுமே. நிற்க!

இப்படியாக பிரியாணியிம் மீதான என் காதல் அதிகமாகி கொண்டே போக ஒரு ரம்ஜானுக்கு கண்டக்டர் காதர் பாய் வீட்டில் இருந்து பிரியாணி வர முதல் ஆளாய் நான் அந்த பிரியாணியில் சிக்ஸரும் ஃபோருமாக அடிக்க அதன் பிறகு நான்கு நாட்களுக்கு அந்த சுவை நாக்கிலேயே இருந்தது. அதன் பிறகு தீபாவளியை எதிர்பார்ப்பதை விட ரம்ஜானை எதிர்பார்க்க தொடங்கி விட்டேன். வயது ஆக ஆக ஒரு ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் போது தான் கூடப்படிச்ச கிளியனூர் முபாரக் அக்காவுக்கு நிக்கா வந்துச்சு. பக்காவா பிரியாணியை அடித்து ஏற்றினேன். அப்பாவுக்கு ஏகப்பட்ட இஸ்லாமிய நண்பர்கள். எல்லோருமே குடும்ப நண்பர்கள். நான் +1, +2 படிக்கும் கால கட்டத்திலேயே எனக்கு வீட்டில் காதுகுத்தி, வலைகாப்பு போன்ற இரண்டாம் நிலை நிகழ்ச்சிகளுக்கு "விசாரிக்கும்" பதவி தரப்பட்டது. ஆனாலும் கல்யாணம், பெரிய எழவுகள் "விசாரிப்பு" பதவிகள் அப்பவும் சித்தப்பா வசமே இருந்தன. அதனால் அப்பாவின் இஸ்லாமிய நண்பர்கள் திருமணங்களுக்கு சித்தப்பாவே போய் பிரியாணி வெட்டி கொண்டிருந்தார். அதன் காரணமாகவே எனக்கு பிரியாணியின் மீதான காதல் ரெக்கை கட்டி பறக்க தொடங்கி விட்டிருந்தது.

அதன் பிறகு படித்துவிட்டு தண்டச்சோறாக இருந்த கால கட்டத்தில் தான் எனக்கு சித்தப்பாவுன் பதவி என் கைக்கு கிடைத்தது. செத்த வீட்டுக்கு போனால் காசிதுண்டை லாவகமாக பல்லில் கடித்து கொள்வது முதல் கல்யாண வீட்டுக்கு போனால் பன்னீருக்கு எப்படி தலை குனியவேண்டும், பாய் வீட்டுக்கு கல்யாணம் விசாரிக்க போனால் வெள்ளை கைலி உடுத்தி, மார்ட்டின் வெள்ளை முழுக்கை சட்டை போட்டு எப்படி போக வேண்டும் என்கிற பாலபாடம் எல்லாம் நடத்தி சித்தப்பா எனக்கு பதவிப்பிரமாணம் செய்து வைக்க சித்தப்பா சொல்லித்தராத சில விஷயங்களையும் நானாகவே கற்று கொண்டு அசத்தினேன். அதாங்க அப்பா கவரில் போட்டு கொடுக்கும் 100 ரூபாய் நோட்டில் இருந்து 50 ரூபாயை கழட்டி விட வேண்டும் என்கிறது மாதிரியான விஷயங்கள். பிற்காலத்தில் சின்ன அக்காவின் கல்யாண மொய் டாப்பில் அதன் பிரதிபலிப்பு இருந்தது தனிக்கதை. சரி விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.

அப்படியாக தண்டச்சோறு கால கட்டத்தில் பிரியாணியை பற்றிய ஒரு ஆய்வு நடத்தினேன். முதலில் "இம்பாலா" ஹோட்டலுக்கு போய் ஒரு கால் பிளேட் வாங்கி சுவைத்ததில் அது பாய் வீட்டு கல்யாண பிரியாணியின் கால் தூசுக்கு சமானம் என்கிற முடிவுக்கு வந்து பின்னர் விசாரிக்க விசாரிக்க அப்போதுதான் தெரிந்தது மாயவரத்தில் இம்பாலா விட்டால் வேற எங்கயுமே பிரியாணி கிடையாது என்று. அப்போது இம்பாலாவை தவிற வேறு எந்த அசைவ ஹோட்டலும் பிரசித்தமாக இல்லை. ஆனால் மயிலாடுதுறையில் இருந்து திருக்களாச்சேரி வழியாக பொறையாறு போகும் வழியில் "ஆலமரத்தடி" ஸ்டாப்பிங் பிரியாணி பிரசித்தம் என கேள்விப்பட்டு (அதுவும் வெள்ளிகிழமை தொழுகைக்கு பின்பு அந்த ஆலமரத்தடியில் தான் கிடைக்கும். நல்ல கூட்டம் இருக்கும். ஒரு ஆளுக்கு ஒரு பொட்டலம் மட்டுமே என பியர்லெஸ் தியேட்டரின் விதிமுறைகளோடு நடத்தப்பட்ட அந்த பிரியாணி சும்மா சொல்ல கூடாது நல்லாவே இருந்தது.

பின்பு மயிலாடுதுறை - குடந்தை சாலையில் கோமல் ரோடு ஸ்டாபிங்ல இறங்கி அங்கயே ஒரு வாடகை சைக்கிள் எடுத்து கொண்டு கோமல் நோக்கி போகும் வழியில் தேரிழந்தூர் பஸ்ட்டாப்பில் ஒரு கீத்து கொட்டகை டீக்கடை. அதன் அடுப்பு பகுதியில் ஒரே கரி. அதன் மேல் திரிசூலம் போஸ்ட்டர் ஒட்டியிருக்கும். சிவாஜியும் ஸ்ரீபிரியாவும் தினமும் சூட்டில் கட்டிபிடித்து வெந்து கொண்டிருந்தனர். அந்த கடை பிரியாணியும் நல்லா இருந்துச்சு. ஆனாலும் அந்த கல்யாண வீட்டு பிரியாணிக்கு ஈடாக எதுவுமே இல்லை.

பின்பு கூத்தாநல்லூர் - பொதகுடியில் ஒரு கடை. இதே ஸ்டைல் கடை தான் அதுவும் நல்லா இருந்தது. இப்படியாக நான் ஆய்வு நடத்தியதில் இருந்து ஒன்று புலப்பட்டது. பாய் வீட்டு கல்யாண பிரியாணிக்கு சமமாக எதுவும் இல்லை. பாய் வீட்டு கல்யாணம் எப்படி என பார்ப்போம். மயிலாடுதுறையை சுற்றியும் நீடூர், தேரிழந்தூர், எலந்தங்குடி, வரகரை, சங்கரன் பந்தல், கிளியனூர் என 25க்கு மேற்ப்பட்ட இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வாழும் ஊர்கள் தான். யாருமே ஒரு மண்டபத்தில் வைத்து திருமணம் நடத்துவது இல்லை. பள்ளியில் திருமண ஒப்பந்தம். பின்னே அந்த சின்ன மண்ரோடு தெருவை அடைத்து அலங்கரிக்கப்பட்ட பந்தலில் போடப்பட்டிருக்கும் வாடகை நாற்காலியில் இளைப்பாறல். பின்பு ஏதாவது ஒரு வீட்டிலே சாப்பாடு. சும்மா சைவ சாப்பாடு மாதிரி நச நசன்னு கூட்டு, பொறியல் என்றெல்லாம் கிடையாது. ஒரு ஆளுக்கு 250 கிராம் எடையுள்ள ஆட்டுக்கறி துண்டு, பிரியாணி சாதம் வைத்த தட்டு சர சரன்னு பறந்து பறந்து பந்திக்கு வரும். ஒரு பாத்திரத்தில் கை கழுவ தண்ணியும் வரும். தொட்டுக்க வெங்காயம் தயிர் சில இடங்களில் மட்டுமே கிடைக்கும். ஆனால் தக்காளியை வைத்து தித்திப்பாக ஒரு பிசின் போன்று ஒன்று வரும். பின் கோதுமை கஞ்சி வரும்(அதை பாயசம் என்பார்கள்) அப்போது "மெடிக்கலா"என தட்டை சுமந்து வருபவன் கேட்டால் "இல்லை இல்லை சத்தியமா இல்லை" என்று சொல்லிடனும். ஆமாம் என சொல்லிவிட்டால் கோழிகறி பிரியாணியை தலையில் கட்டிவிடுவார்கள்.

ஆனா எல்லா கல்யாணத்திலும் பார்த்துவிட்டேன். அழகா வெள்ளை தொப்பி(கூத்தாநல்லூரில் மட்டும் எம்ஜியார் தொப்பி மாடலில் ஆனால் கருப்பாக ஒரு டிசைன் தொப்பி), வெள்ளை கைலி, முழுக்கை பட்டன் போடப்பட்ட மார்ட்டின் சட்டை போட்டு கொண்டு இருக்கும் எல்லா ஆண்களுமே சாப்பாடு ரெடியான பின்னே அந்த சின்ன நிலைப்படி வழியாக உள்ளே போனதும் கலவரத்துக்கு பின்பான அமைதியில் புரண்டு கிடக்கும் ஒற்றை காலணிகள் கிடக்குமே அது போல ஒரு 50 சட்டை பொத்தானாவது தரையில் கிடைக்கும் அந்த இடத்திலே.

இப்படியான என் ஆராய்ச்சி எல்லாம் முடிந்து நான் 90களில் அபுதாபி வந்த அன்றே நண்பர் பல்தியா என சொல்லப்படும் நகராட்சி தமிழ் ஊழியர்கள் நடத்திய மீளாது விழாவுக்கு கூட்டி செல்ல நல்ல பிரியாணி கிடைக்கும் வாங்க என்று கூட்டி சென்றார் நண்பர்) நான் கூட "அப்பாடா சட்டை பட்டன் பிய்த்துக்காம பிரியாணி சாப்பிடலாம் என நினைத்த எனக்கு மிஞ்சியது ஒரே ஒரு பட்டன் தான். ஆனால் மட்டன் பிரியாணி அசத்தல்.

ஆனாலும் என் பிரியாணி வேட்டை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு நாள் காயல்பட்டினம் ஆளுங்க துபாயில் கூட்டம் போட அதற்கு போய் வந்த என் நண்பர் ஒருவர் ஒரு பொட்டலம் பிரியாணியை கட்டி கொண்டு வர ஆஹா நான் தேடியது இது தான் இது தான் என மனசு குதிக்க ஒரு வழியா என் பிரியாணியை கண்டுபிடிச்சுட்டேன். அது எங்கே வாங்கப்பட்டது என கேட்ட போது "Chef Al Khaleej" பிரியாணி என்றும் வாணியம்பாடி- ஆம்பூர் காரர்கள் நடத்தும் மெஸ் என்பதும் சுருக்கமாக நம்ம ஆடகள் காலீத்து பிரியாணி என அழைப்பதும் தெரிந்தது. பின்பு என்ன அபுதாப்யில் இருந்தாலும் பெரிய சட்டி அனுப்பி வாங்கி வந்து மகிழ்ந்தோம்.

துபாய் வந்த பின்பும் தொடர்கிறது. நான் எந்த பார்ட்டி கொடுப்பதாக இருந்தாலும் அது தான். தொட்டுக்க ஏதும் தர மாட்டர்கள். சராசரியாக ஒரு தடவையாவது அதை வாங்கிவிடுவது என்கிற கொள்கையில் உறுதியாக இருக்கின்றேன். ஒரு மன்னு இப்போது 275 திர்காம். நான் எக்ஸ்ட்ரா கறி போட்டுதான் எப்போதும் வாங்குவேன். நாக்கில் எச்சில் ஊறுபவர்கள் நாளை கிடேசன் பார்க்குக்கு வந்தால் கிடைக்கும். துபாயில் உள்ளவர்கள் வசதிக்காக அந்த பிரியாணி கடையின் போன் நம்பர் தருகிறேன் 04 2694603.

அந்த பிரியாணி சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு இந்த தடவை மாயவரம் போன போது "இம்பாலா" போனேன். "பாய் உங்க கடையிலே எனக்கு பிடிச்ச ஐட்டம் என்ன தெரியுமா?" என கேட்டேன். பாய் "என்ன தம்பி"ன்னு கேட்டார். கல்லாவின் மேலே இருந்த விபூதி/குங்கும/சோம்பு தட்டை காட்டி "இந்த விபூதி தான் என்னமா நைசா இருக்கு"ன்னு சொல்லிட்டு ஓடிவந்துட்டேன்!

!!!

"பிசிறு" - ஒரு போலி இல்லாத மனிதன்!!

பிசிறு! அவன் பெயரே அது தான். யார் வைத்த பெயர் என்றெல்லாம் தெரியாது. அவன் பிறந்து ரொம்ப காலம் புதிய பாதை பார்த்திபன் போல பெயர் இல்லாமல் தான் இருந்திருக்கிறான். "டேய் இங்க வா" "ந்தா இத தின்னு" அப்படியாக டேய், ந்தா, எலேய் இப்படி பல பெயர்கள் தனக்கு இருந்ததாகத்தான் அவனுக்கு நினைப்பு.இது அவனுக்கு சுலபமாக இருந்தாலும் அவனை பயன் படுத்தும் மற்றவர்களுக்கு கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்ததால் "பிசிறு" என நாமகரணம் சூட்டப்பெற்றான். பட்டு தூளியிலே போட்டு வாயிலே தாய் மாமன் சர்க்கரை தண்ணீர் ஊற்றி மூன்று முறை "பிசிறு" "பிசுறு" 'பிசிறு" என்றெல்லாம் பெயர் சூட்டப்படும் வயதிலோ அல்லது வசதியிலோ அல்லது அம்மா அப்பாவோடோ இல்லை. பத்து வயது பிராயத்தில் தான் அவனுக்கு அந்த பெயர் ஏறிக்கொண்டதாக பலரும் சொல்வர். அவன் யார்???

அவன் இவன் என்று சொல்வதால் என்னைவிட சின்ன பையன் என நினைக்க வேண்டாம். இப்போது வயது 50க்கு மேல் இருக்கும். எனக்கு மனதில் இருக்கும் பிசிறு எப்படி இருப்பான் எனில் அப்போது வந்த இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது கமல் ரஜினி கூட டென்னிஸ் விளையாடுவாரே அப்படித்தான் இருக்கிறான் இப்போதும். அவன் இவன் என கூப்பிடுவதே அவனுக்கும் பிடிக்கும், அதை தவிற அப்படியே எங்கள் எல்லோருக்கும் பழகிவிட்டது. அதனால் அப்படியே தொடர்கிறேன். மன்னிக்கவும்.

எங்கள் பள்ளியின் விளையாட்டு மைதானமே பிசிறுவுக்கு தாய்வீடு. பிறந்ததே அந்த மைதானத்தில்தான் என கதைவிடுபவர்களும் உண்டு. ராதா பிசிறை பற்றி கதை விடும் அழகே தனி. "அவங்க அம்மாவுக்கு காவிரிக்கு அந்த பக்கம் வீடு. ஒருத்தன் அவங்களை ஏமாத்திட்டு ஓடிட்டான். அவங்க பிரசவ நேரத்திலே ச்சோன்னு மழை பெய்யுது. தள்ளாடி தள்ளாடி நடந்து வர்ராங்க. அப்ப ஒரு மரம் குறுக்கே விழுது. அதையும் தாண்டி வர்ராங்க. நம்ம கிரவுண்டு வழியா வந்தா சுருக்க வந்திடலாம்ன்னு வந்தா தோ கண்ணுக்கு எட்டிய தூரத்தில் ஆஸ்பத்திரி தெரியுது. வலி அதிகமா ஆகிடுச்சு. அப்படியே சேத்துல விழுந்துட்டாங்க. உடனே பிசிறு பிறந்திட்டான். அவனை அப்படியே பார்க்கிறாங்க. அப்ப ரெண்டாம் ஆட்டம் முடிஞ்சு போன நம்ம கிரவுண்டு மார்க்கர் சேப்பு சுப்பையா கையிலே அவனை தூக்கி கொடுத்துட்டு செத்து போயிட்டாங்க" ( அடங்கொய்யால பிதாமகன் டைட்டில் சாங் தவிர அவன் அப்பவே அந்த கதையை எழுத்திட்டானே!!!) எங்கள் பள்ளி எல்லா விளையாட்டிலும் மாவட்ட அளவில் நல்ல இடத்தை பிடித்தமைக்கு பிசிறுவும் ஒரு காரணம் என்பது உண்மை. அவன் பிறப்பை பற்றி கேலியாகவும், ஜாலியாகவும், பரிதாபப்பட்டும் பேசும் யாரை பற்றியும் பிசிறு கவலைப்பட்டதே இல்லை.

அவனைப்பற்றி எங்க விளையாட்டு மைதான மார்க்கர் சேப்பு சுப்பையா சொல்லுவார். "அவனுக்கு நடக்க தெரிந்த போதே இங்க கிரவுண்டுக்கு வந்துட்டான். என் கூடவே ஒத்தாசையா மார்க்பண்ற வேலை எல்லாம் செய்வான். டீ வாங்கி குடுத்தா குடிப்பான். பந்து எடுத்து போடுவான். பேட் எல்லாம் துடச்சி வைப்பான். இப்படியா எல்லாரும் வெளயாடும் போது பாத்து பாத்து எல்லா வெளையாட்டையும் கத்துகிட்டான். நம்ம பிடி சிவனேசன் சார் தான் இவன் கிட்ட இருக்கும் தெறமைய மதிச்சு எல்லா வெளையாட்டும் சொல்லி குடுத்தாரு. பின்ன இந்த பய புள்ள இந்த கிரவுண்ட விட்டு வெளியே போறதே இல்ல. எஸ்.வி.கே சார் ரிட்டையர்டு ஆகும் வருஷத்திலே மாட்டாஸ்பத்திரி ஓரமா பிரசவ ஆஸ்பத்திரி பக்கமா ஒவ்வையார் ஸ்கூல் பின்பக்கமா ஒரு காடுமாதிரி பொதரு கிடந்துச்சு. அதிலே ஒரு பேஸ்கட்பால் கிரவுண்டு கட்ட ஆசைப்பட்டாரு. இரும்புகடை கண்ணப்பன் சாரும் இன்னும் சில பேரும் பணம் கொடுத்தாங்க. அப்ப கட்டின அந்த பேஸ்கட்பால் கிரவுண்டு சிமெண்ட் தரை தான் அவனுக்கு மெத்தை. ராத்திரி அங்க தான் கெடப்பான். அவனுக்கு அப்பன் யாருன்னு அவனுக்கும் தெரியாது. அம்மா அவனை இந்த பிரசவ ஆஸ்பத்திரியிலே பெத்து போட்டுட்டு ஓடி போயிடுச்சு. அப்ப சட்டகாரச்சி ரோட்ரிஸ் டாக்டரம்மா "சரி இவன் இங்கயே இருக்கட்டும்"ன்னு சொல்லி அவன் அந்த பாலு பன்னுலயே வளந்துட்டான். இது தானப்பா அவங்கதை"

என் வீட்டு திண்ணையில் நான் படுத்து இருக்கும் போது காலை 4.30க்கு பேஸ்கட்பால் கிரவுண்டிலே மாட்டு ஆஸ்பத்திரி வெளிச்சத்திலே அவன் பிராக்டிஸ் பண்ணுவது என் தலையில் சம்மட்டி அடிப்பதுபோல டொங் டொங்ன்னு கேக்கும். அப்படி ஒரு வெறி விளையாட்டின்மீது அவனுக்கு. அவனுக்கு என்னதான் வேலை என்றால் சின்னகடை தெருவின் ஆரம்பம் முதலாக எங்கள் சியாமளாதேவி கோவில் வரையிலான எல்லா கடையிலும் குறிப்பாக எல்லா டீக்கடையிலும் கிளாஸ்,பாத்திரம் கழுவுவது முதல் டேபிள் துடைப்பதுவரை செய்வான். கூலியாக சாப்பாடு சாப்பிடுவான். அதுபோல எங்கள் கோவிலிலும், பெரிய கோவிலிலும் சாமி தூக்குவது முதல் பந்தம் பிடிப்பதுவரை செய்வான். கூலியாக உண்டகட்டி போதும். வயிறு பசிக்க கூடாது அவ்வளவே. அதுக்கு என்ன வேலை செய்வது என்றாலும் செய்வான். பள்ளி பக்கம் ஒதுங்கியது கிடையாது. பிசிறு என கையெழுத்து போட கூட தெரியாது. ஆனால் "ஃபைன் லெக்க்கிலே அட்ரா மயிறு"...."அப்டமன் அப்படியே ஷிங் ஆகனும் அப்படி எழுந்திரு, நான் உன் ஷோல்டரை பிடிச்சுக்கறேன்"....." நாயி நாயி நாயி இப்ப அதே பால் போடறேன்...அப்படியே ஸ்கொயர் கட் பண்ணு, ஃபோர்க்கு போகலைன்னா மொட்டை அடிச்சுக்கறேன்"..... "போல்வால்ட்ன்னா அந்த கம்பு மேல ஒரு லவ் வரணும்டா.....அதை தூக்கி கிட்டு ஓடி வரும் போதே மனசு தாவியிருக்கனும்டா"...இப்படியா விளையாட்டின் அத்தனை ஆங்கில வார்த்தையும் அத்துப்படி.

தனக்கு ஒரு நிலையான டீக்கடையில் வேலை தேடிகொள்ளாமைக்கும், சின்ன கடை தெருவை விட்டு வேறு எங்கும் போகாமைக்கும் காரணம் ஒன்றே ஒன்று தான். மதியும் மணி 3.00 ஆனால் எங்கள் பள்ளி மைதானத்துக்கு ஓடி வந்துவிட வேண்டும்.மதியம் 3.00 மணிக்கு வந்தா சிவநேசன் சார், பிடி பாலு சார் எல்லாருமே ஆர்வமா காத்துகிட்டு இருப்பாங்க பிசிறுக்காக. அப்போது முதல் எங்க எல்லாரையும் எங்க சார்களோடு சேர்ந்து டிரில் வாங்கிடுவான்.

அவ்வப்போது சில போலீகாரங்க வருவாங்க. "எலேய் பிசிறு, நாளைக்கு போலீஸ் கிரவுண்டுக்கு வந்துடு. உன் நம்பர் 247, பேரு தங்கவேலு. நம்ம சரகத்துக்கும் திருச்சி சரகத்துக்கும் கபடி இருக்கு. வரும் போது மயித்த ஒட்ட சரச்சிகிட்டு வா. ஹிப்பியோட வராத. இந்த 10 ரூவா புடி. ராத்திரி ஸ்டேஷனுக்கு வா, முட்ட பிரியாணி சாப்பிடலாம்" என்று சொல்லிவிட்டு போவார்கள். அதுக்கு அவன் " சார் திருச்சியா, அந்த செபாஸ்டின் பிசி நகத்த வெட்ட சொல்லுங்க சார் இந்த தடவயாவது. இங்க பத்திங்களா தழும்ப போன தடவ ஃபைனல்ல போட்டது" என சொல்லி தொடையை காட்டுவான். அந்த 1 வாரத்துக்கு அவனுக்கு சோத்துக்கும் முட்டைக்கும் கவலை இல்லை. ஆனால் எப்போதுமே ஜெயிச்ச கப்புக்கு பின்னாலேதான் முகத்தை மறைத்து கொண்டு பிசிறு போஸ் கொடுக்க வேண்டும்.

இப்படியாக மின்சாரவாரியம், போக்குவரத்து கழகம், என எல்லா கழகத்துக்கும் போய் எல்லா விளையாட்டிலும் தழும்பும் பிரியாணி, முட்டையும் வாங்கி வருவான். சில சமயம் சில பள்ளிகூடத்துக்கு போய் கோச்சிங் குடுத்துவிட்டு அந்த 2 நாள் சாப்பாட்டை சம்பளமாக வாங்கி வருவான். அவனிடம் பயிற்சி எடுத்த எல்லோருமே இன்று நல்ல நிலையில் ஆனால் அவன் நிலை???

நான் இந்த முறை சென்ற போது எங்க கோவில்ல கரகம் எடுத்த யாரோ போட்ட சாப்பாடு பந்தி முடிந்து பின் இவன் பெரிய அண்டாவை பிள்ளையார் கோவில் வாசல் பைப்பில் கழுவிகொண்டு இருந்தான். என்னை பார்த்ததும் "எப்படா வந்த, எப்புடி இருக்க இதான் ஒம் மவளா" என கேட்ட போது அபி முதற் கொண்டு அங்கே நின்று கொண்டிருந்த எல்லோருமே என்னை ஒரு மாதிரி பார்க்க எனக்கு மட்டும் ஒரு நல்ல போலியில்லாத மனிதனை பார்த்த சந்தோஷம். ஏனனில் என்னை சின்ன வயதில் வாடா போடா என கூப்பிட்டவர்கள் இன்று "வாங்க தம்பி, போங்க தம்பி" என விளித்து "துபாய்ல இருந்து அடுத்த தபா வரும் போது மொதல மார்க் பச்சை பெல்ட் வாங்கி வாங்க தம்பி" என பேசுபவர்கள் மத்தியில் பிசிறு அப்படி கூப்பிட்டு "அங்க நீ நல்லா இருக்கியாடா" என என் நலம் விசாரித்தது மிக்க சந்தோஷமாக இருந்தது.

நான் கிட்ட போய் "எப்படிடா இருக்க" என கேட்க "நல்லா இருக்கேண்டா, நம்ம ஸ்கூல் பசங்க இப்ப தூள் கிளப்பறாங்க தெரியுமாடா, இந்த வருஷமும் வீரப்பாபிள்ளை கப்பு நமக்குதாண்டா எழுதி வச்சிக்க" என்றான். அண்டா கழுவும் போதும் இதே நினைப்புதானா?? சரியென்று நான் பையில் கைவிட்டு ஒரு 200 ரூபாய் எடுத்து கொடுத்து "வச்சிக்கடா" என சொன்னதுக்கு "எனக்கு எதுக்கு பணம்?, வேணும்ன்னா சாமிகடையிலே எனக்கு 1 மாசத்துக்கு காலையில காலையில 2 முட்டை கொடுக்க சொல்லிட்டு போ அடுத்த மாசம் ஒரு தோர்ணமெண்ட் இருக்கு" என சொல்லிவிட்டு பர பரன்னு அண்டாவை தேய்க்க ஆரம்பித்துவிட்டான். அட பைத்தியகாரா 200 ரூவாய் வாங்கிகிட்டா 45 நாட்களுக்கு முட்டை சாப்பிடலாமேன்னு நெனச்சுகிட்டேன்.இப்படியும் சில விந்தை மனிதர்கள்.