"காதல் ஜீப்பில் நானும் தொத்திக்கவா?"- காதலர் தின ஸ்பெஷல் மீள் பதிவு!!!

காதலர் தினம் வந்துட்டா போதும் தமிழ்மணம் முழுக்க காதல்வயப்பட்டு போய்விடுகின்றது. நல்ல கவிதைகள் பிரசவமாகின்றன. நிறைய புலம்பல்கள், கொஞ்சம் சந்தோஷங்கள், கொஞ்சம் பெருமூச்சு, கொஞ்சம் பொறாமைகள், கொஞ்சம் கர்வம் இப்படி கலந்துகட்டியான பிரயாணிகளுடன் காதல் ஜீப் போய் கொண்டு இருக்குது தமிழ்மனத்திலே. அடியேனும் ஒரு சின்ன சைஸ் ரவுடிதான், ஸோ எச்சூச்மீ எனக்கும் கொஞ்சம் இடம் கொடுங்க, நானும் தொத்திகறேன்! ஆனா இது ஒரு மீள் பதிவு தான்! என்ன செய்ய காதலை பத்தின சரக்கு அத்தனையே என் கிட்ட:-))


**********************************************


அந்த தாவணி தேவதையின் பெயர் சூடிக்கொடுத்த சுடர் கொடி. அவளின் வசீகரமே அவள் தலைமுடிதான். மற்ற பெண்களின் சடையின் அடர்த்தி இவள் சடையின் ஒரு பிரிக்கு சமமாக இருக்கும். அத்தனை மொத்தமான சடை அவள் முட்டிகால வரை பிரண்டு ஆட்டம் போடும். அவள் கொஞ்சம் குள்ளமான உருவம். நிறம் என்று பார்த்தால் மாநிறம் தான். அவள் சிகப்பாக இருந்திருந்தால் கூட அத்தனை நன்றாக இருந்திருக்காது. நல்ல திருத்திய முகம். ஆனால் எப்போதுமே ஒரு மெல்லிய சோகம் இழந்து ஓடும் உதடுகள். கண்கள், அதன் உள்ளே ஓடி விளையாடும் அந்த கருப்பு திராட்சகள் கிட்ட தட்ட ஆண்கள் அத்தனை பேரையுமே "அட" போட வைக்கும்.


என் வீட்டுக்கு எதிர் வீடு அவளின் உறவினர் வீடு. அவள் வீடு எங்கள் ஊரிலிருந்து 20 கி.மீ தள்ளி இருந்தது. +2 வரை அங்கே படித்துவிட்டு கல்லூரிக்காக உறவினர் வீட்டுக்கு வந்து விட்டாள். ஒரு காலை நேரத்தில் அவளின் உடமைகள் அடங்கிய ஒரு ஒயர் கூடையோடு அவளின் அப்பா அழைத்து வந்த போது தான் நான் முதன் முதலாக பார்த்தேன். அந்த வினாடியை இந்த நிமிடம் வரை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அவளுக்காகவே நான் தட்டச்சு பயிற்சிக்கு சென்றேன். அவளை கவர எத்தனை முயற்சிகள்.


ஆனால் அவள் எதற்கும் அசைந்து கொடுக்காதமையால் ஒரு நாள் தட்டச்சு பயிற்சி பள்ளியின் வாசலில் இருந்த அவள் சைக்கிளோடு என் சைக்கிளையும் இணைத்து பூட்டிவிட்டு காத்திருந்தேன். வந்து பார்த்த அவள் கொஞ்சமும் கோபிக்கவில்லை. "என்னங்க நம்ம சைக்கிளுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சுட்டீங்க" என சொல்லிவிட்டு மெல்லியதாக சிரித்தாள். எனக்கு ஆயிரம் வண்ணத்து பூச்சிகள் மனதில் பறக்க தொடங்கி விட்டது. என்னை இந்த உலகமே கவனிக்க தொடங்கியது போல ஒரு நினைவு. என்னை சுற்றி ஒரு கூட்டம் எப்போதுமே இருக்கும். என் வேடிக்கை பேச்சுகளால் நான் இருக்கும் இடமே கலகலப்பாக இருக்கும். என்னுடைய அந்த குணம் தான் அவளுக்கு பிடித்ததாம். குசூலோடித்கொதுடுங்த்கதன்.சுடர்கொடி என எல்லாம் கிருக்க தொடங்கினேன். எந்த மரத்தை பார்த்தாலும் இதயம் வரைய ஆரம்பித்தேன். ஒரு சீப்பும் கொஞ்சம் முக பவுடரும் நிரந்தரமாக என் சட்டை பையில் வந்து குடியிருக்க தொடங்கியது. எந்த காரை பார்த்தாலும் அந்த கார் கதவின் கண்ணாடியில் என்னை பார்க்க தொடங்கினேன். ஏனனில் அதில் மட்டுமே கொஞ்சம் குண்டாக தெரிந்தேன்.


அவள் கூந்தலுக்கு பூ வைக்க ஆசைப்பட்டேன். அவள் என் கூடவே இருக்க ஆசைப்பட்டேன். நண்பர்களை விட்டு தனியே வந்து சிந்திக்க தொடங்கினேன். அபத்த கவிதைகள் பொங்கி பொங்கி வந்தன. பொங்கியதை எல்லாம் பேப்பரில் வாந்தியாக எடுத்தேன். நானே படித்து மகிழ்ந்தேன். என்னை நம்பாமல் சலூன் கடைகாரரை நம்பினேன் மீசை திருத்த!அம்மாவின் சமையல் பிடிக்காமல் போனது. அப்பாவின் பேச்சுகள் அலுப்பாக இருந்தன. நான் என்ன வண்ணத்தில் உடை உடுத்த வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக ஆளாள் அவள். வித விதமாக என்னை போட்டோ எடுத்து கொள்ள ஆசையாக இருந்தது. அதை அவள் பார்க்க வேண்டும் என்பதில் அதீத ஆசையாக இருந்தது. அவள் போட்டோவை என் இதயத்துக்கு இணைப்பாக ஒட்டி கொள்ள ஆசையாக இருந்தது. ஒரு குச்சியில் அந்த போட்டோவை கட்டி எனக்கு 1 முழத்துக்கு முன்பாக ஆடிக்கொண்டிருக்க அபத்த யோசனை வந்து தனியே வீட்டின் அறையிலே செய்து பார்க்க தூண்டியது. "தென்றலே என்னை தொடு" படமும் "வருஷம் 16" படமும் எனக்கு ராமாயண மகாபாரதமாக ஆகியது.


அவள் சடையை பிடித்து இழுக்க ஆசை வந்தது. எங்களுக்கு பிறக்கும் குழந்தைக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம் என எழுதி பார்க்க வைத்தது. யாருடைய கல்யாண பத்திரிக்கையிலோ அந்த மணமக்களுக்கு பதிலாக எங்கள் பெயரை எழுத வைத்தது மனது. அவள் சாதாரண ஜுரத்துக்கு அவள் உறவினர் சைக்கிளில் டாக்டர் வீட்டுக்கு போய் திரும்பியவுடன் நான் போய் டாக்டரிடம் "டாக்டர் அபாய கட்டத்தில் இருந்து தாண்டிவிட்டாளா இல்லையெனில் அப்போலோ கொண்டு போகலாமா" என கேட்டு டாக்டரை மயக்கமடைய வைத்தேன். முப்பத்தி இரண்டு பக்கத்துக்கு எல்லாம் கடிதம் எழுதி அவளிடம் கொடுக்க வைத்தது மனது. பின் அவளிடமிருந்து 37 பக்க பதில் கடிதத்தை உடனே படிக்காமல் நடு மைதானத்துக்கு கொண்டு போய் உரக்க படிப்பது, பின்னே "சூடிகொடுத்த சுடர் கொடி குலோத்துங்கன்" என்கிற அவள் கையெழுத்தை மட்டும் கிழித்து வாயில் போட்டு விழுங்குவது, (அது போயிருக்கும் ஒரு 500 கையெழுத்து வயித்து குள்ளே)பிரசவத்துக்கு அவளை ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பி விட்டு வாசலில் நான் கையை பிசைந்து கொண்டிருப்பதாக நினைத்து கொண்ட்தெல்லாம் கொஞ்சம் அதிகபட்சம் தான்.


நான் அப்போது கல்லூரி மூன்றாம் ஆண்டு. அவளோ பெண்கள் கல்லூரியில் முதல் ஆண்டு. நான் இளமறிவியல் முடித்து அடுத்த கட்டத்துக்கு போகும் போது அவள் இன்னும் அதிகமாகவே என்னை விழுங்கிவிட்டிருந்தாள். காதலி உடையவன் என்கிற கர்வம் எனக்கு தனி அந்தஸ்தை கொடுத்திருந்தது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் தான் அவள் வீட்டுக்கு விஷயம் தெரிய வர அவள் படிப்புக்கு பாடை கட்டப்பட்டு அவளின் சொந்த ஊருக்கும் அழைத்து போக பட்டாள். நானும் அவளை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. காதலிப்பது என்பது கற்பு இழப்புக்கு சமமாக அவள் வீட்டார் நினைத்தார்கள்.அவசர அவசரமாக அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்க நாலு திக்கும் ஆட்கள் பறந்தார்கள்.(ஆறு மாதங்களுக்கு பின்…………………)



அந்த சுடிதார் தேவதையின் பெயர் பிந்தியா. அவள் சேர நன்னாடு. விரித்து விட்ட ஈர தலைமுடியும், நெற்றி சந்தனமும், மயக்கும் கீரி விட்டது மாதிரியான கண்களும்,அவளின் நெடிய உருவமும், எலுமிச்சம் பழ வண்ணமும் ஆண்கள் அத்தனை பேரையும் நின்று பார்க்க வைக்கும். அந்த வண்ணமே அவளின் சிறப்பம்சம், அவள் கொஞ்சம் மாநிறமாக இருந்தால் கூட அத்தனை நன்றாக இருந்திருக்க மாட்டாள். எப்போதுமே அவள் உதடுகளில் ஒரு வித மின்னல் கீற்று மாதிரியான குறும்பு ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.………………… போங்கப்பா பதிவு ஆரம்பித்த இடத்துக்கே வந்துவிட்டது …மாற்றம் என்பது மட்டுமே மாறாதது இவ்வுலகில்!!!!!


********************************


குறிப்பு: 1. எதுனா படம் கலர்ஃபுல்லா கேட்டேன் ஜீவ்ஸ் கிட்டே! 5 நிமிடம் ஆகும் பர்வால்யான்னு கேட்டார், அதுக்குள்ள இந்த பதிவை போட்டுடறேன்.


2. இதிலே வர்ர கதாவெசல்ஸ் எல்லாம் அக்மார்க் கற்பனை தான்!


3. ஜீவ்ஸ் எடுத்த போட்டோ வந்தாச்சு! என் கழுத்தில் கத்தி வைத்து அன்பாக "இந்த போட்டோ வரலைன்னா" என கேட்டு கொண்டதன் பேரிலும் படம் மிக அருமையாக இருப்பதன் பேரிலும் பதிவை காறி துப்ப நினைப்பவர்கள் இந்த போட்டோவை பார்த்து விட்டு விட்டு விடுவார்கள் என்கிற தடுப்பாட்ட பாலிசியின் படியும் படம் வெளியிடப்படுகின்றது.

4. ஜீவ்ஸ்ன் படத்தில் இருக்கும் கடலை விவசாயி நான் இல்லை:-))

காணவில்லை! காரணம் என்ன? - கோவியார் பெசல் கும்மி!

ஸ்வாமி அபியப்பானந்தாவின் வயித்தெரிச்சலை இங்கே கொட்டிகிட்ட சிங்கை ஜிங்கம் கோவியாரின் அழகான குசும்ப சித்தரால் பாடல்பெற்ற ஸ்தலமான அந்த அழகிய செல்ல தொப்பை எங்கே என நாம் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டு ஆராய்ச்சி செய்தோம்.

அவரின் பழைய அந்த போட்டோ இங்கே!

இப்படியாக இருந்த கோவியார் தனக்கு குசும்ப சித்தரால் ஏற்பட்ட டேமேஜின் காரணமாக இந்த முறை கோவை சென்று ஸ்வாமி ஓம்கார் அவர்களோடு ஆப்பிள் ஜூஸ் குடித்து கொண்டே ஆலோசனை செய்ததோடு மட்டும் அல்ல ஸ்வாமிகளோடு பத்து நிமிடம் தியானத்தில் கலந்து கொண்டு திரும்பி வரும் போது இப்படி ஆகிவிட்டார்! எப்படி இருந்த கோவியார் இப்படி ஆகிட்டார்!

இதை கேள்விப்பட்ட மாநக்கல் சிபியாரும், வடகரை அண்ணாச்சியோடு போய் ஸ்வாமி ஓம்கார் அவர்களை சந்தித்தும் ஆப்பிள் ஜூஸ் கிடைக்காமல் கொண்டு சென்ற பானையோடு திரும்பி வந்தனர் என்பது ஒரு உபரி செய்தி!

மக்கா! இதிலே ஏதும் நுன்னரசியல் பண்ணிடாதீங்க! ஸ்வாமி ஓம்கார் அவர்களும் நல்ல நகைச்சுவை உணர்வுடையவர் என்கிற நம்பிக்கைல தான் அவரை கேட்காமல் அவரின் புகைப்படம் வெளியிடப்பட்டது!

ஆண்டவன் வச்ச ஆப்பு!!!(இனிமே கவிதையை கிண்டல் பண்ணாதடா அபிஅப்பா)

நான் எத்தனை கவிதையிலே போய் 'ஹச், ஹச்"ன்னு தும்மி கிட்டு வந்தேன்! ஆண்டவன் வச்சுட்டாண்டா ஆப்பு!
***********************************

நான் கடந்த நவம்பர் 10ம் தேதி இந்தியா போன உடனேயே கும்பகோணத்தில் டெஸ்ட் அது இதுன்னு ஆகி போச்சு.12ம் தேதி அபிபாப்பா திரும்ப திரும்ப போன் பண்ணி மாயவரம் வர சொன்னாள். சரின்னு 12ம் தேதி இரவு 11 மணிக்கு கும்பகோணத்தில் இருந்து மயிலாடுதுறை போனேன். அப்போ அதிசயமா பாப்பாவும் தம்பியும் முழிச்சுகிட்டு இருந்தாங்க. ரெண்டு பேருமே புதுசா சட்டை போட்டிருந்தாங்க. எனக்கோ ரொம்ப டயர்டு. பாப்பா ஏதோ ஒரு வித ஜாலி படபடபோடும் தம்பி என்னன்னு தெரியாமையே புது சட்டை போட்டு கொண்டும் என்னை பார்த்ததும் ரொம்ப குஷியாகிட்டாங்க.

தம்பி தான் நான் எப்போ வெளியே போனாலும் கீழே விழுந்து புரண்டு அழுவதும் திரும்பி வரும் போதும் அதே மாதிரி சந்தோஷத்திலே புரண்டு சிரிப்பதும் வாடிக்கைதான். நான் வந்த அசதியிலே அப்படியே தூங்கிட்டேன். 12 மணி ஆகும் போது பசங்க 2 பேரும் என் மேலே ஏறி குதித்த போது எனக்கு ஒரு வித எரிச்சலாகவும்(நெசமாவே அப்படி இருந்தது) "கிருஷ்ணா பசங்களை பிடிக்க கூடாதா ராத்திரி 12 க்கு என்ன விளையாட்டு" என கத்திய போது தம்பி தன் சந்தோஷத்தை மறந்து அப்படியே விக்கித்து நிற்க கிருஷ்ணா "ஹேப்பி பர்த்த் டே"ன்னு சொல்ல என் கோவம் முழுவது போய் விட்டது.

நான் அப்படியே சமாளித்து தம்பியை சமாதானமாக்க அவன் "சரி இது அப்பா ச்சும்மா ஊலுலூவாக்கும்''ன்னு கத்தினாங்க போல இருக்குன்னு நெனச்சு கிட்டு பாப்பா சொல்வது மாதிரியே அவன் பாஷையில் ஹேப்பி பர்த் டே சொல்ல பாப்பா ஓடி போய் மறைத்து வைத்த எனக்கான கிஃப்ட்டை எடுத்து வந்து ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து கொடுக்க பிரித்து பார்த்தால் ஒரு அழகிய செடி!

நான் நிஜமாகவே சொர்கத்தை உணர்ந்த தருணம் அது என கூட சொல்லலாம். பின்பு பாப்பா ஏதோ கவிதை ஒன்றை எழுதி அதை வரி வரியாக பிய்த்து என் தலையில் போட தம்பியும் அது ஏதோ சடங்கு மாதிரி நினைத்து அவனும் போட அது தீர்ந்து போனதும் ஓடி போய் ஒரு ஆனந்த விகடனை அவசர அவசரமாக பிய்த்து என் தலைவில் போட அது அவனுக்கு திருப்தியளிக்காத காரணத்தால் பக்கத்தில் இருந்த டம்ளரில் இருந்து தண்ணீரையும் எடுத்து கொட்ட அந்த கவிதையோடு சேர்ந்து என் தலையும் நனைந்தது.

நான் ஊருக்கு வரும் போது பாப்பா அவசர அவசர மாக அதே கவிதையை ஏதோ ஒரு நோட்டு பேப்பரில் எழுதி கிழித்து அதை என் பாக்கெட்டில் வைக்க நான் அத்தோடு அதை மறந்து விட்டேன். ஆனால் இன்று அந்த சட்டையை எடுக்கும் போது அந்த கவிதை கிடைத்தது, அந்த கவிதையை நான் அங்கே ரசித்ததை விட இங்கு ஆயிரம் மடங்கு இங்கே ரசிக்கிறேன். ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக்(என்னை விடவா) என்பதை எல்லாம் தாண்டி அந்த பாசம் மனதை நிறைத்து விடுகின்றது.ஐந்து நட்சத்திர மங்கிய விளக்கில், முகம் தெரியாமல், ஏதோ தின்று கொண்டாடுவதை விட இது தான் மிக அழியா நினைவாக இருக்கும் என்பதில் உங்களுக்கு எதுனா சந்தேகமிருக்கா?

எப்போதும் போடும் நாய் இன்னிக்கு போடலை!!!

ஒரு பதிவிலே பார்த்தேன்! சுரேஷ் என்பவர் பின்னூட்டம்! நானும் அதை தான் சொல்ல வந்தேன்!

என்ன கொடுமை இது! தேவை இல்லாமல் கலைஞரை திட்டுவது! என்ன இது பேஷன் பைத்தியமா எல்லாரும். இன்னிக்கு கலைஞரை திட்டுவது என்றால் மட்டுமே தமிழ்மணம் ஏத்துக்குமா?

குபீர் ஈழ ஆதரவு பெருகி இருக்கே அதுக்கு என்ன காரணம்.குழலி கூட "அய்யோடா நம் ராமதாசை கொஞ்சமா தான் திட்டினாங்க"ன்னு சந்தோஷபடுறார்.

குசும்பன் தான் தான் குசும்புக்கு ஏதாவது பண்ணுறார்ன்னு பார்த்தா குறும்பன்ன்னு ஒருத்தர் தேவையே இல்லாம தினமணி கார்ட்டூன் எல்லாம் போடூறார்.

லக்கி தம்பியை பத்தி நான் ஏதும் சொல்ல வரவில்லை!என்ன நடக்குமோ எது நடக்குமோ! யான் அறியேன் பராபரமே! ஆனா அவர் பதிவிலே நான் போய் "நானும் "கருணாநிதி" ஒழிக" கோஷம் போட்டு வந்தேன்! காரணம் அவரின் உணர்ச்சி மிகும் பதிவு!

ஆனா ஜாலிஜம்பர், ஜ்வோவ்ராம் பதிவு எல்லாம் அறிவு பூர்வமா இருந்துச்சு!ஆனா அதுக்கு வந்த பின்னுட்டம் சிலவற்றை அவர் கண்டிப்பா நீக்கியிருக்கணும் அப்படி பார்த்தா கூட சிலர் கண்மூடிதனமாக வெறியுடன் இருப்பதாக தெரியுது.

இவர்கள் எல்லாம் சொல்லும் காரணம் "ஜெயலலிதா புலிகளின் எதிரி, அதனால் அவரை விட்டுவிடுவோம் ஆனால் கலைஞர் புலிகளின் துரோகி" இது தானே! ஆமாம் அப்போது 1984-86 ல் "சிறீ சபா ரத்னம் புலி பிரபாகரனால் கோரக்கொலை" என திமுக போஸ்டர் அடிச்சு ஒட்டிச்சே! அப்போதிருந்தே புலி எதிர்ப்புதானே! ஆனால் அந்த சமயத்தில் அதிமுக தானே புலி ஆதரவு. ஆனால் அந்த கட்சியை வளைத்து போட்ட ஜெயலலிதா நல்லவர். அப்படித்தானே!

பல கோடிகளை செலவழித்து சிறீசபா ரத்தினம் செய்த 2 விமானங்கள் அப்போதே குண்டு வைத்து தகர்க்கப்பட்டதே புலிகளால்! அது எல்லாம் பழைய கதை!

அதை எல்லாம் விடுங்க. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் நிச்சயம். தமிழ் இனைய வழியாககூக்குரல் விட்டாலும் கூட அதிக ப்ட்சம் 5000 பேர் வரை தான்சேரும் உங்கள் வாய்ஸ்! ஆனா கலைஞர் புத்திசாலி!! அவரின் செய்திகளுக்கு முன்னே போடும் செகண்ட்ஸ்ல போடும் செய்தி கூட உலகம் பூராவம் எதிரொலிக்கும்! அதை தயவு செஞ்சு புரிஞ்சுகோங்கப்பா!

குறிப்பு: எப்போதும் போடும் நாய் இன்னிக்கு போடலை, என்னிக்காவது போடும் மகராசி இன்னிக்கும் போடலை

குந்தாணிக்கருப்பி!!! - ஒரு தொடர் கதை பாகம் #1

வழக்கொழிந்த தமிழ்ச்சொற்கள் என்பது பற்றி முத்துலெஷ்மி ஒரு பதிவிட்டு என்னையும் Tag பண்ணியிருந்தாங்க. நான் அது பற்றி சும்மா சொல்லாம ஒரு கோர்வையா சொல்ல நினைத்த போது அது ஒரு சிறுகதையா ஆரம்பித்து பின் தொடரா ஆகிவிடும் போலிருந்தது. சரி சொல்ல வேண்டியதை அழகா சொல்லி விடுவோம் என நினைத்து எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன். முதலில் அந்த கதையின் சுருக்கம் இதோ!

சீத்தா பிறந்தது வளர்ந்தது ஒரு கிராமத்தில் நல்ல செல்ல செழிப்பான பண்ணை வீட்டில். நல்ல அழகி. சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் தப்பு செய்பவள். அவள் வாக்கப்பட்டு போவது ஒரு ராணுவவீரன். பின் அவள் வாழ்க்கை வேறு மாதிரியாக ஆகிவிடுகின்றது. இப்போது அவளுக்கு வெளிநாட்டில் வசிக்கும் ஒரு மகன், ஒரு மகள். அவள் இப்போது விதவை. காசு பணம் எதற்கும் குறை வில்லை.

அவள் இப்போதுஅந்த கிராமத்துக்கு வருவது தன் நிலத்தை எல்லாம் விற்று விட்டு பணத்தை வங்கியில் போடத்தான். கிராமத்தில் அவள் நுழையும் போது கதை ஆரம்பம். ஆனால் சீத்தா நம் கதாநாயகி இல்லை.

சீத்தா வீட்டில் வேலை செய்த "குந்தாணி கருப்பி" தான் நம் கதா நாயகி. அந்த கிராமத்துக்கு உள்ளே செல்ல வேண்டுமானால் ஒரு கிலோமீட்டர் நடந்து தான் போக வேண்டும். அப்போது தான் சீத்தா குந்தாணி கருப்பியை பார்க்கிறாள்.

நடந்து போகும் போது ஏற்படும் சம்பாஷனைகள், நடக்கும் விஷயங்கள், சீத்தா மனதில் ஏற்படும் பழைய நினைவுகள் இவை தான் கதையை ஆக்ரமிக்க போகின்றன. சீத்தா கிராமத்துக்கு உள்ளே போன பிறகு நடக்கும் மாற்றங்கள் தான் கதை.

நம்ம குந்தாணிக்கருப்பிக்கு தேதி வருஷம் எல்லாம் தெரியாது. உனக்கு எப்போ கல்யாணம் ஆச்சுன்னு கேட்டா "சோபா நாண்டுகிட்டு செத்துச்சே அப்பக்கா" என சொல்லும் வெள்ளேந்தி. குந்தாணிக்கு எல்லாமே சினிமாதான். இப்போ கூட தான் செத்து போனா விஜய் வந்து தூக்கி போடுவார் என நினைத்து கொண்டிருக்கும் ஒரு அப்பாவி.

குந்தாணிக்கு ஒரு புருஷன் கூட உண்டு. சிவலிங்கம். அவனுக்கு என்ன குறை? குந்தாணிக்கு ஊரில் என்ன வேலை? ஊரில் மாட்டுக்கு காளை சேர்ப்பது, உழவு காளைக்கு காயடித்து, நெற்றியில், முதுகில் சூடு வைப்பது, நிறை மாச கர்பினி பெண் குழந்தை பிறந்தால் கொடுக்கும் 'காரைக்கா மருந்து" வாங்க பூவம் போவது, பண்ணை வீட்டில் எதாவது தப்பு நடந்தா அந்த பழியை தான் ஏற்ப்பது...இப்படி சகல வேலையும்.

சீத்தாவின் அழகை வர்னிக்க போகும் நான் குந்தாணிக்கருப்பியின் அழகை வர்ணிக்க போவதில்லை. அதற்கு பதில் உண்மையான குந்தாணியை தான் வர்ணிக்க போகிறேன். கதையின் கடைசியில் யார் அழகு என நீங்களே சொல்லுங்கள். எது உண்மையான அழகு என்பதை சொல்லுங்கள்.

தயவு செய்து குந்தாணி என்பதை கெட்ட வார்த்தையாக நினைக்க வேண்டாம். கிராமத்தில் நெல் கொட்டி வைக்கும் பத்தாயம் என்பது போலத்தான் குந்தாணி. இதுவும் ஒரு வழக்கொழிந்த சொல் தான்.

இதில் நம் கதாநாயகி பேசும் தஞ்சை கிராமத்து மொழியில் அனேகமாக நிறைய சொற்கள் அது போல வரும். அதற்கான விளக்கத்தை நான் பின்னூட்டத்தில் சொல்கிறேன்!

தொடரும்....

தாத்தாக்கு 100 வயசு! வந்து ஆசீர்வாதம் வாங்குங்க!!!

இது சம்மந்தமாக சஞ்சய், பரிசில்காரன், அனு எல்லாம் பதிவு போடுட்டாங்க! இருந்தாலும் சமீபத்துல ஒரு 60 வருஷம் முன்ன பிறந்த என் பிரண்டுக்கு ஒரு பதிவுன்னு வச்சுகோங்க!

தாத்தாவுக்கு முன்ன கொள்ளு பேத்தி! முத்துலெஷ்மி! என் சின்ன அக்கா மாதிரி! எப்பவும் ஒரு கோவம் கலந்த கண்டிப்பு இருக்கும் பேச்சினிலே! என் கல்லூரி ஜூனியர்(பல வருஷம் பின்னப்பா), என் பெரிய அக்காவுக்கு பிடித்தபெண்! நல்ல பேச்சாளி! ஆனா அலுக்கவே அலுக்காது! நான் என் வீட்டில் கண்மணி டீச்சர், முத்து, ராம், இம்சை அரசிஜெயந்தி, காயத்ரி, காயத்ரி அம்மா, சென்ஷி, கோபி, ஜி(யாவுதீன்) எல்லோரும் வந்த போது ஒரு பார்வையாளராக மட்டுமே இருந்தேன்!

அட இந்த பொண்ணு என்னமா பேசுதுன்னு கொஞ்சம் ஆச்சர்யம். ஆனா அப்ப முத்துக்கு கொஞ்சம் ஈடு கொடுத்து கலாய்ச்சது டீச்சர் மட்டுமே!

நான் அப்ப அபிஅம்மா டெலிவரிக்காக 15 நாள் லீவில் போனேன். நான் போன அடுத்த நாள் தம்பி பிறந்தான். ஆனால் நான் போன அன்றைக்கே முத்து வீட்டுக்கு வந்தாச்சு! அவங்க அப்பா, அம்மா, மாதினி, சபரி கூட!

அடுத்து தம்பி பிறந்த போதும் சென்ஷி, சென்ஷி அம்மா, முத்து, அவங்கம்மா எல்லாரும் ஹாஸ்பிட்டல் வந்தாங்க. அப்ப முத்து கொடுத்த ஒரு தஞ்சை தலையாட்டி பொம்மையை பாப்பா இது வரை தம்பிகிட்ட கொடுக்கலை! ஏன்னு கேட்டதுக்கு "அப்பா தம்பிக்கு வந்த முதல் கிஃப்ட் இது! முத்து ஆண்டி கொடுத்தது, இப்ப கொடுத்தா உடைசிடுவான், அவன் பெரிய பெரிய பரிசெல்லாம் வாங்கும்போது இதை நான் கொடுப்பேன்,அப்ப சொல்லுவேன் 'இதாண்டா உனக்கு கிடைத்த முதல் பரிசு'ன்னு"

முத்துவின் அப்பா, அம்மா பத்தி சொல்லியே ஆகனும்! அம்மான்னா அம்மாதான்! சொல்வதுக்கு வார்த்தை இல்லை! அப்பா! அவர் ஒரு முனைவர் பட்டம் வாங்கிய பேராசிரியர்! மிகுந்த பண்பாளர்! இதுக்கு மேல என்னத்த சொல்ல!

இப்போ ஜனவரி 11ல் முத்துவின் தாத்தா நம்ம தாத்தாவுக்கு 100 வயசாச்சு! அதுக்கு கோவைல விழா! நம்ம சஞ்சய், வடகரைவேலன் அண்ணாச்சி போயிருந்தாங்க!(பரிசில் போகலை என்பதை இங்கே கண்டிக்கறேன், ஏன்னா அதை விடுங்க தனியா பேசிப்போம்)

நாம அங்க போகாட்டியும் நமக்கு தாத்தா ஆசீர்வாதம் உண்டு! தினதந்தியிலே தாத்தா பத்தின சேதி வந்த போட்டோ போட்டிருக்கேன்! பாருங்க ஆசீர்வாதம் வாங்கிகுங்க!

வீரசேகர விலாஸ் - பாகம் 8

ரொம்ப நாள் டச் விட்டு போச்சா! சரி இதன் 7ம் பாகத்தை இங்க போய் படிச்சுட்டு வந்து இதை படிங்க
***************************
இப்போ காலை ஆறு மணி! மாமா எங்கயோ போய் காலை கடன் எல்லாம் முடிச்சு வந்தாச்சு! முகத்தில் அத்தனை ஒரு விபூதி! மாமாவின் அத்தை இருக்காங்களே(அதாவது எனக்கு அத்தை) அவங்க அத்தனை ஒரு அழகு! நிறம் வெள்ளையோ வெள்ளை! என் தாத்தா தன் குழந்தைகளை தூக்கி கொஞ்சியது இல்லையாம். ஆனா தன் தம்பியின் குழந்தை இந்த அத்தை மாத்திரம் அதுக்கு ஒரு விதிவிலக்கு!

அத்தை சத்திரத்தின் உள்ளே நுழையும் போதே அத்தனை ஒரு கடுகடுப்பு! "என்னங்க நீங்க நேத்து 2 மணிக்கே வந்துட்டிங்கலாமே" என கேட்டதுக்கு மாமா "டிக்கு"ன்னு சொல்லி சீட்டை கவுத்த போது எனக்கு சிரிப்பாய் வந்தது! அத்தை உள்ளே போயாச்சு!

மணி இப்போ காலை 8.00 ஆச்சு! இதோ இப்ப வருவது திருவிழந்தூர் மாமா!! மாமாவின் காஸ்டியூம் ஒரு வெள்ளை டெரிகாட்டன் பாம்பே டையிங் வேஷ்டி, நல்ல தும்பை பூ டெரிகாட்டன் சட்டை, அதுக்கு மேட்ச்சா தும்பை பூ வெள்ளை தலை! ஆனா முடி அத்தனை கொட்டி இருக்காது!மம்மூட்டி மாதிரி பீடி தான். ஆனா பீடிக்கு லைட்டர் வச்சிருந்தது அவங்க மட்டுமேன்னு நினைக்கிறேன்.

மாமாவுக்கு ஒரு உபரி கதை எல்லாம் சொல்லுவாங்க! மாமா தவழ்ந்து நடந்தா கால் முட்டி எல்லாம் தேஞ்சு போயிடும்ன்னு அவங்க அக்கா அதாவது நாங்க "அத்தம்மா" என்னும் சொல்லும் அத்தம்மா (மாமாவின் அக்கா, அவங்க தான் மாமாவை வளர்தாங்களாம்)வீடு முழுக்க மெத்தை போட்டாங்களாம்! அந்த ஒரு சரித்திர காரணத்துக்கவே எங்க தாத்தா அவங்க பொண்ணை கொடுத்தாங்கலாம்!(என்ன கொடுமை சரவணா)

மாமா ஒரு இடத்துக்கு வந்தா என் அப்பாவுக்கும் ஒரு பெருமை! அது போல மாமாவுக்கும் ஒரு பெருமை! மாமா இருக்கும் இடத்தில் அப்பா இருக்க மாட்டாங்க! ஆனா மாமா" என் மச்சான் நான் வந்துட்டேன்னு தெரிஞ்சா இந்த பக்கம் வர மாட்டான் அப்புடி ஒரு மரியாதை"ன்னு சொல்லுவாங்க! ஆனா அப்பா பெரிய அத்தை கிட்ட போய் என்னவாவது சண்டை போட்டுகிட்டு இருப்பாங்க!

அதை எல்லாம் விடுங்க! இதோ மாமா வந்தாச்சு! வந்த வுடன் திருவீழிமிழலை மாமா கிட்டே "வா தம்பி! வா! நாம செம்மனார்கோவில் குடும்பத்திலே வாக்க பட்டதுக்கு பதிலா பேசாம நேரு குடும்பத்திலே வாக்க பட்டிருக்கலாம், பெரோஸ் கான் , பெரோஸ் காந்தியான மாதிரி நேரு மடி நாய்குட்டியா போயிருகலாம்"ன்னு சொன்னார்!

எனக்கு அப்ப ஒண்ணும் புரியலை! அப்ப மாமா அந்த இடத்திலெ உட்காந்து தனது ராஜ்ஜியம் ஆரம்பித்தார்! அப்போ அங்க வந்த பெரிய கோவில் மேஸ்திரி யை பார்த்து என்ன "என்ன மயிலு எப்படி இருக்க" என ஆரம்பிக்க (இந்த இடத்தில் ஒரு சின்ன விஷயம், அந்த மயிலு பேர் என்னன்னு தெரியலை ஆனா ஒரு ஆளை அடிச்சுட்டு மெயில் மாதிரி பறந்துடுவாராம், பின்னே அது மெயில் மயிலு ஆகிடுச்சு) ஆகா அண்ணே! எனக்கு நல்லா தெரியும் இப்ப நீங்க சொல்ல போற விஷயம்! இந்த செவுறு எப்புடி இத்தன வழ வழன்னு இருக்குன்னு தானே! அதாவதுண்ணே, ஒரு இருப்பு சட்டியிலே ஒரு பெரிய கரண செமெண்ட் எடுத்து அதுல 40 முட்டை கலந்து"…… அதுக்குள்ள மாமா சரி சரி விடுன்னு சொல்ல அந்த இடத்தை விட்டு வந்தேன்!

ஆனா திருவிழந்தூர் மாமா தன் தனி ஆவர்தனத்தை விடவில்லை! அவருக்கு ஒரு பழக்கம். தன்னை சுத்து 5 பேர் இருந்தா தான் சொல்லுவதை சொல்லிவிட்டு தனக்கு சுத்தியும் உள்ள ஆளுங்க கிட்ட தனக்கு "தமிழ்மணத்திலே ஓட்டு போடுங்க, தங்கிலீஷ்ல ஓட்டு போடுங்க"ரேஞ்சிலே "ஆமாவா" என்பது போல தன் தலையை மேலும் கீழுமாக தனி தனியாக ஆட்டி ஓட்டு கேட்பார்!

ஆனா மாமாவின் நக்கல் உலக பிரசித்தம்! தவிர நாஸ்டர்டோம் மாதிரி எதுனா சொல்லுவார். எனக்கு அப்போதே அவர் மீது ஒரு அலாதி பிரியம். அவர் சொல்வது எல்லாம் நடக்கும் மாதிரி ஒரு பிரம்மை! நம்ம KRS மாதிரி எது எதை நாம சம்மந்த படுத்த முடியாதோ அதை எல்லாம் சம்மந்த படுத்துவார்!

அப்போ அம்மா சத்திரதுக்கு வெளியே வரும் போது திருவிழந்தூர் மாமா"இந்த சுலோச்சனா இருக்கே சுலோச்சனா, அதுக்கு ஒரு பிள்ளை ,அதுக்கு சுத்த தமிழ் பெயர் வச்சுச்சு, ஆனா பாரேன் அதோட வீட்டு பெரியவர் கூட சண்டையாம், அவரு சபிச்சுட்டாரு என் கிட்ட, அதுவும் மகனும் பின்னால வேர வேர இடத்திலே இருந்து நிர்பந்தினால "சண்டை" மாதிரி போட்டுக்க போறாங்க பாரு ரங்கா"

அம்மாவுக்கு செம கோவம் வந்துடுச்சு! "அண்ணே நீங்க என்னை தானே சொல்றீங்க, பெரியவரு செஞ்சது சரியா அவங்க இத்தன வயசிலே இத்தன சின்ன பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிகிட்டது சரியா?" என் கேட்க " அட அது இல்லம்மா நான் சொன்னது "EVKசம்பத், சுலோச்சனா சம்பத், இளங்கோவன் பத்தி, ஆனா அந்த சுலோச்சனா சம்பத் வீட்டு பெரியவர் கல்யாணம் பத்தி எனக்கு தெரியாது"ன்னு சொன்னார்! அடடே எனக்கு அப்ப அதல்லாம் புரியாம போச்சே!

இந்த பரபரப்பிலே அத்தை மட்டும் கல்யாண வேலையிலே மும்மரமாக இருந்தாங்க. பாலய்யர் மஞ்சள் கயித்துல தாலியை கோர்த்து அத்தை கிட்டே கொடுக்க, பண்டரிநாதன் ரெடியா காரை ஸ்டார்ட் பண்ண அத்தை தாலியை எடுத்துகிட்டு சியாமளா கோவில் போய் கந்தன் தாத்தா பூசாரிகிட்டே சொல்லி அம்பாள் மடியிலே வச்சு எடுத்துகிட்டு வந்துட்டாங்க. இன்னும் கல்யாணத்துக்கு நேரம் இருந்துச்சு. அதுக்குள்ள டிபன் சாப்பிட பந்தி நடந்துகிட்டு இருந்துச்சு. அது வரை தாலியை ஜாக்கிரதையா வச்சுக்க ஒரு ஆளை தேடி கடைசியா "டேய் வழுவூர் சம்முகம் இங்க வாடா, நீ தான் கக்கத்த விட்டு மஞ்ச பைய எறக்க மாட்ட, இந்தா இந்த தாலிய புடி, அந்த பையிலே வைய்யி"ன்னு சொல்லி சம்முகத்து பையை இழுக்க அவர் "அய்யோ அத்த அதிலே முக்கியமான சமாச்சாரம் இருக்கு, நா சட்ட பைல வச்சுக்கறேன்"ன்னு முரண்டு பிடிக்க நம்ம திருவீழிமிழலை மாமாவுக்கு குபீர்ன்னு சிரிப்பு வந்து ஜிப்பா கொஞ்சம் சிகப்பா ஆகிடுச்சு!
தொடரும்.............